รอยยิ้มของปรมาจารย์เฉียนคุนก็ยิ่งใจดีและอ่อนโยน แววตานั้นเหมือนกับมองคนรุ่นหลังที่คู่ควรต่อการทะนุถนอม
“ที่แท้พรสวรรค์ของแม่นางเสี่ยวชิงก็แข็งแกร่งเช่นนี้เอง ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยคิดจะช่วยคุณหนูใหญ่ลดน้ำหนัก ทว่าในร่างกายนางมีไขมันมากเกินไปจำต้องใช้ยาที่มีฤทธิ์แรง แต่ยาเหล่าน นั้นก็มีฤทธิ์แรงเกินไป ทันทีที่กินลงไปจะทำร้ายร่างกายข้าก็เลยไม่กล้าทดลอง”
ก่อนหน้านี้หลังจากกู้อีอีผอมเพรียวกลับมาก็ทำเอาเขาตกใจเป็นอย่างยิ่ง
เขายังนึกว่ากู้อีอีใช้ยาวิเศษที่ออกฤทธิ์แรงเหล่านั้นลดน้ำหนักเลยรีบตรวจร่างกายให้นาง ต่อมาจึงได้รู้ว่าไม่ได้เป็นอะไรเลย
แล้วกู้อีอีก็ไม่พูดว่าเหตุใดจึงเปลี่ยนเป็นผอมเพรียวเช่นนี้ ดังนั้นจนถึงตอนนี้ปรมาจารย์เฉียนคุนถึงได้รู้ว่าเป็นผลงานของแม่นางตรงหน้านี้เอง
กู้อีอียักคิ้วอย่างได้ใจ ราวกับว่าคนที่ปรมาจารย์เฉียนคุนชมเป็นนางอย่างไรอย่างนั้น
“เสี่ยวชิงของข้าไม่ได้เก่งแค่ด้านนี้เท่านั้น เอาเป็นว่าบรรดาหญิงสาวแคว้นหลิวอวิ๋นพวกนั้นล้วนชื่นชอบนาง”
สุดท้ายกู้อีอียังเสริมอีกประโยค “แล้วเสี่ยวชิงก็กลายเป็นศัตรูของชายทั้งแคว้นหลิวอวิ๋น!”
เฟิงหรูชิง “…”
คำพูดนี้นางไม่รู้ว่านางควรจะภูมิใจหรื
