ชิงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา
หากขับไล่เขาออกไป บรรพบุรุษตัวน้อยของเขาไม่สู้ตายกับเขาเพื่อแม่นางเสี่ยวชิงหรอกหรือ?
แตะไม่ได้
“ไม่ต้องไล่พวกเราไปเอง” ฉินลี่สีหน้าเย็นยะเยือก “แต่ว่าฉินเฉินเป็นลูกชายของข้า เขาก็ต้องไปกับข้าด้วย!”
ฉินเฉินราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเขาไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“ฉินเฉิน!” ฉินลี่ขมวดคิ้ว “แม้แต่คำพูดของพ่อเจ้าก็ไม่ฟังหรือ?”
เจ้าเด็กนี่ไม่เห็นหรือว่าเฟยเอ๋อร์ถูกรังแกเช่นนี้ ตระกูลฉินก็เสียหน้าไปหมดสิ้นเขายังไม่ขยับเขยื้อนอีก เป็นหมาป่าตาขาวอกตัญญูจริงๆ!
กู้สื่อเห็นท่าทีของฉินลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าอย่างไรก็เป็นเรื่องของตระกูลฉิน เขาในฐานะนายท่านจวนไม่อาจยื่นมือเข้าไปสอด
“เฉินเอ๋อร์!” ในใจฉินลี่มีไฟโกรธลุกท่วมอยู่นานแล้วทว่าบนใบหน้าจำต้องรักษาความสงบนิ่งเรียบเอาไว้ “เจ้ากลับไปกับข้า”
“ท่านพ่อ…”
ฉินเฟยเอ๋อร์ยื่นมือไปดึงแขนเสื้อของฉินลี่ฉีกยิ้มบางๆ “แม้เฉินเอ๋อร์จะเป็นลูกเลี้ยงตระกูลเราแต่เขาก็เจตนาของตนเอง หากเขาไม่ยินดีจะกลับก็อย่าบีบบังคับเลย”
“เฟยเอ๋อร์ เจ้าเด็กโง่” เวินอวี่ถอนหายใจเบาๆ “ท่านพ่อของเจ้าก็เป็นห่วงเฉินเอ๋อร์ อย่างไรเสียเขาก็อยู่ตระกูลฉินมาหลายปี ความรักที่พวกเร
