่มีทางนั่งมองไม่สนใจ
“แล้วยังมีพวกท่าน” ดวงตาของหลัวลี่กวาดมองบรรดาคนตระกูลอื่นๆ ด้วยรอยยิ้มเสียดสี “พวกท่านหากคิดว่าฉินเฟยเอ๋อร์น่าสงสารต้องการคนช่วยพวกท่านก็ไปช่วยนางขอร้องสิ เช่นนี้แล้วข้าหลัวลี่จะนับถือว่าพวกท่านล้วนเป็นวีรบุรุษ”
บรรดาชายที่เดิมมีสีหน้าตำหนิติเตียนชะงักไปในทันทีก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
ไปขอร้องกู้สื่อ? นี่มันไม่ใช่ถอนขนบนหัวเสือหรอกหรือ? หาที่ตาย?
กู้อีอีกะพริบตาปริบๆ ยิ้มกว้าง “ข้าเห็นแล้วว่านางไม่เหมือนก่อน หากนางมาหาเจ้าให้ช่วยจริงๆ คนเช่นนี้เสี่ยวชิงจะต้องไม่คบเป็นแน่ ใช่หรือไม่?”
นี่เป็นครั้งแรกที่กู้อีอีมองหลัวลี่ใหม่และก็ยิ่งชื่นชม
“อื้อ…” เฟิงหรูชิงพยักหน้านิ่งเรียบ “แต่นางไม่มีทาง”
หลัวลี่ไม่มีทางใจอ่อนและยิ่งไม่มีทางปล่อยคนที่เคยทำร้ายนางไป
กู้อีอีหน้าแดงก้มศีรษะลงอย่างเอียงอาย
แต่ว่าฉากนี้อยู่ในสายตากู้สื่อพอดี ตาของเขากระตุกหลายครั้ง
ลูกสาว เจ้าอย่าคิดเข้าข้างตัวเองนัก
ถ้าหากหลัวลี่ขอร้องให้ฉินเสี่ยวเย่ว์จริง อย่าว่าแต่เฟิงหรูชิงเลยเป็นคนอื่นก็ไม่มีทางคบหากับคนเช่นนี้
……………………
