ชีวิต
แต่นางโง่เขลาเกินไปคิดไม่ถึงว่าพี่ชายกับพี่สะใภ้จะต้องการทำร้ายกู้อีอี หลังจากนั้นศรอยู่บนคันธนูแล้วนางก็ไม่มีทางเลือก อยากให้ตัวเองสะอาดหมดจรดก็มีแต่ต้องละทิ้งหลัวเฟย
ฉินเสี่ยวเย่ว์หลับตาลงด้วยความโศกเศร้า
ตระกูลฉินสอนให้นางเห็นแก่ตัว กลับไม่เคยสอนให้นางตอบแทนคนอื่นอย่างไร…
“ท่านน้า!” ฉินเฟยเอ๋อร์ได้สติกลับมาหลังจากตกใจ หัวใจนางแตกสลาย “เหตุใดท่านต้องทำเช่นนี้? เพื่อการโต้แย้งเพียงเล็กน้อยท่านถึงกับโหดร้ายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
มุมปากฉินเสี่ยวเย่ว์กระตุก ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ฉินเฟยเอ๋อร์ในเมื่อก่อนเป็นข้อยกเว้นคิดถึงคนอื่นในทุกๆ เรื่อง อย่างไรเสียนางก็เป็นคนตระกูลฉินได้ยินได้เห็นมาตั้งแต่เล็ก ไม่รู้ว่าการเอาใจใส่บางเรื่องนั้นจริงหรือปลอมกันแน่
…
ในที่นั้นสองคนที่นิ่งเรียบที่สุดเกรงว่าจะเป็นเฟิงหรูชิงกับฉินเฉิน
ฉินเฉินกลัวว่าเฟิงหรูชิงจะยืนจนเมื่อยเกินไปก็เดินไปหยิบเก้าอี้ตัวหนึ่งมาให้นาง
กู้อีอีเห็นดังนั้นก็ไม่ได้การณ์รีบวิ่งไปยกจานผลไม้เดินออกมา หยิบแอปเปิ้ลมาใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะยื่นให้เฟิงหรูชิง
………………..
