ว่าเขาไม่มีทางทำความผิดที่ไม่อาจแก้ไขได้อย่างนั้นหรือ?
แต่ดูเหมือนว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เขาจะไม่เคยเชื่อคำพูดของลี่เอ๋อร์เลย…
เปรียบเทียบกันแล้วเขาละอายใจต่อนางจริงๆ
“ลี่เอ๋อร์ ที่แท้เจ้ายังจะเรียกข้าว่าท่านพ่อ…” หลัวเฟยยิ้ม รอยยิ้มนั้นแฝงด้วยความผ่อนคลาย “ข้าไม่มีความปรารถนายิ่งใหญ่ใดมาโดยตลอด ข้าจริงใจต่อเสี่ยวเย่ว์หวังว่าพวกเจ้าจะส สามารถปรองดองกันได้ คิดไม่ถึงว่าจะทำให้เจ้าเปลี่ยนเป็นเด็ดขาดกันเช่นนี้ ที่แม่นางเสี่ยวชิงพูดก็ไม่ผิด ข้า…ไม่คู่ควรเป็นพ่อจริง ๆ !”
“บางที่ครั้งนี้ข้ายากที่จะรอดตายได้ ข้าขอเพียงเจ้าอย่าโทษเสี่ยวเย่ว์ มีบางครั้งที่นิสัยนางจะไม่ค่อยดีบ้างจริงแต่นางก็เป็นคนไม่เลว ลี่เอ๋อร์ รับปากข้า…อย่าโกรธแค้นนาง งอีกเลยได้หรือไม่?”
ร่างของหลัวลี่แข็งทื่อ ถึงเวลาเช่นนี้แล้วเขายังพูดให้ฉินเสี่ยวเย่ว์อีกหรือ?
หลัวเฟยละสายตาหันไปมองทางฉินเสี่ยวเย่ว์ “เสี่ยวเย่ว์ ข้าไม่กลัวตาย สิ่งเดียวที่ยังเป็นห่วงก็คือลูกสาวที่ยังไม่เติบใหญ่กับแม่ที่ป่วยหนัก ต่อไปตระกูลหลัวจะเหลือเพียงพวกนาง งสองคนข้าวางใจไม่ลงจริงๆ ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถดูแลพวกนางแทนข้า”
เฟิงหรูชิงไม่รู้ว่าหลัวเฟยจะน่าเศร้าหรือน่
