จะไม่มีทางรักษาท่านแม่อีก…”
“นางรับปากข้าแล้วแท้ๆ เหตุใดจึงไม่ใช่เรื่องจริง? ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ!”
เขามีความรักให้ฉินเสี่ยวเย่ว์มาโดยตลอด ทว่าหลัวลี่ก็เป็นลูกสาวของเขา
ที่สามารถให้ฉินเสี่ยวเย่ว์ทำร้ายหลัวลี่ได้เช่นนี้ก็เพียงเพราะอาการป่วยของท่านแม่…
เขามักคิดว่าที่เขาทำไปทั้งหมดล้วนเพื่อท่านแม่ ลี่เอ๋อร์กับท่านย่าของนางมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เช่นนี้ต่อไปจะต้องเข้าใจเขาแน่ จะโกรธก็เพียงชั่วคราวเท่านั้น
ถึงเวลากลับบอกเขาว่านี่เป็นเพียงการโกหก?
“ท่านน้า!” สายตาของฉินเฟยเอ๋อร์แฝงด้วยความโกรธ มองฉินเสี่ยวเย่ว์ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา “ท่านใช้ชื่อเสียงของข้าไปหลอกคนได้อย่างไร? ข้ากับมู่ฮวนมีความสัมพันธ์อันดีแต่ว่า ข้ากับไต้ซือไห่หรงไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แล้วข้าจะไปเอ่ยปากเช่นนี้ได้อย่างไร?”
หากไต้ซือไห่หรงยินยอมที่จะรักษาคนเช่นนั้นแล้วเอ่ยปากไปก็ไม่เป็นไร แต่ว่าทุกคนล้วนรู้ดีแท้ๆ ว่าไต้ซือไห่หรงไม่มีทางยื่นมือแล้วนางจะไปให้เสียอารมณ์ทำไม?
หลัวเฟยกำเส้นผมแน่น
จนกระทั่งหลังจากฉินเฟยเอ๋อร์พูดออกมาเขาจึงจะเงยหน้าขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ สายตาจับจ้องไปที่ฉินเสี่ยวเย่ว์
ในเสียงของเขามีความโกรธท
