ี้ยวเคี้ยวฟัน “หลัวเฟย!”
ตระกูลหลัวสมควรตาย หลัวเฟยสมควรตาย!
ไม่ว่าเขาจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ทว่าเพราะเขากับฉินเสี่ยวเย่ว์ที่สมควรตายนั่นเกือบจะทำร้ายลูกสาวสุดที่รักของเขา!
ต่อให้เขาจะโง่เง่าจนถูกคนหลอกแต่เขาก็ไม่อาจยกโทษให้เขา!
“หึ๊ ข้าคิดว่าตระกูลหลัวจะหาโสมเชียนจีมาได้ คิดไม่ถึงว่าจะถูกคนหลอกใช้โสมใบม่วงมาสับเปลี่ยน”
“ระดับหกเหมือนกันแต่โสมใบม่วงไม่ได้ยากเย็นเช่นนั้น เพราะมันอยู่ได้หลายเดือนกว่าจะเหี่ยวเฉา”
“คิดไม่ถึงว่าหลัวเฟยที่ฉลาดสุขุมมาทั้งชีวิตกลับยังถูกคนปิดตา ทีนี้เป็นอย่างไรเล่าผิดใจกับนายท่านเสียแล้ว”
…
หลัวลี่ยืนงุนงงอยู่กับที่ฟังเสียงวิจารณ์เหล่านั้นแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
ลำคอของนางแห้งผาก “ท่านบอกกับข้ามา ฉินเสี่ยวเย่ว์เป็นคนซื้อโสมมาผิดใช่หรือไม่? ท่านไม่มีทางทำความผิดเช่นนี้”
หากโสมนี่เคยผ่านมือท่านพ่อ ท่านพ่อไม่มีทางไม่สังเกต
