่ว์กัดริมฝากแน่น
หลัวเฟยในเมื่อเจ้าไม่มีเมตตาธรรมก็อย่าโทษว่าข้าไม่เป็นธรรม
รอตระกูลหลัวของเจ้าเจอเรื่องก่อนเจ้าจึงจะรู้ว่า มีเพียงข้าที่ไม่มีทางทอดทิ้งเจ้า
สายตานางกวาดมองไปก็เห็นฉินลี่กับเวินอวี่ฮูหยินเดินเข้ามาในฝูงชนจากด้านหลัง
เวินอวี่ส่งสายตาให้นาง นางจึงได้สติกลับมาเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม
“คุณหนูกู้ เมื่อครู่ข้าทำให้ไม่พอใจมากน้อยเพียงใดต้องขอให้คุณหนูกู้ยกโทษให้ด้วย เพื่อของขวัญท่านหลัวเฟยของข้าไปมาไม่รู้กี่ที่กว่าจะได้โสมเชียนจีมาหนึ่งผล เจ้าผลนี้สามารถบำรุงความงาม แม้จะแม้ว่าตอนนี้คุณหนูกู้จะงดงามอยู่แล้วแต่ว่าผู้หญิงแล้วไม่รังเกียจที่จะให้ตัวเองสวยมากยิ่งขึ้น”
ใบหน้านางมีรอยยิ้มแต่กลับเป็นรอยยิ้มเพียงเปลือกนอกในใจไม่ได้ยิ้มด้วย ทำให้หลัวลี่รู้สึกอยู่ไม่สุข
“โสมเชียนจี? นั่นเป็นยาวิเศษระดับหกไม่ใช่หรือ? ครั้งนี้ตระกูหลิวจ่ายไปมากจริงๆ”
“อย่างไรความสัมพันธ์ของตระกูลหลัวกับจวนนายท่านก็ไม่ได้แย่ อีกทั้งคุณหนูกู้ยังจัดงานวันคล้ายวันเกิดเป็นครั้งแรกย่อมต้องมอบสิ่งที่ดีอยู่แล้ว”
“เทียบกับแม่นางผู้นั้นที่เขียนตามอำเภอใจไม่กี่ทีแล้ว ของขวัญของตระกูลหลัวมีค่ามากกว่า”
ทุกคนต่างก็วิพากษ์วิจารณ์
