แทบร้องไห้แล้ว
บรรพบุรุษน้อย เจ้าอย่าอาละวาดแบบนี้ได้หรือไม่
ข้าผิดไปแล้ว
อยู่ต่อหน้าคนไว้หน้าพ่อสักนิดจะได้หรือไม่
“บรรพบุรุษน้อย เจ้าฟังผิดแล้วจริงๆ ข้าจะไล่คนที่เมื่อครู่ถูกแม่นางเสี่ยวชิงอัดออกไปต่างหาก”
กู้สื่อหน้าขรึม หันไปหาองครักษ์ด้านหลัง สั่งการเสียงดัง “พวกเจ้ายังยืนบื้ออะไรอีก คนที่ก่อความวุ่นวายในจวนฝูจู่ ขับไล่ออกไปให้หมด!”
บุรุษวัยกลางคนนั้นอึ้งไปนานแล้ว จนสุดท้ายเขายังไม่กล้าแก้ต่างให้ตัวเองสักประโยค เกรงว่าจะยั่วให้กู้อีอีโมโห
กู้อีอีค่อยเผยรอยยิ้มพอใจออกมา หัวเราะหึหึอย่างยโส “เรื่องนี้เดิมไม่ใช่ความผิดของเสี่ยวชิง นางจะทำผิดได้อย่างไรกัน คนกลุ่มนี้กล้ารังแกเสี่ยวชิงในบ้านข้า เดิมก็ไม่น่าให ห้อภัยอยู่แล้ว เห็นแก่ที่ท่านสำนึกผิด วันนี้ข้าจะไม่เอาความท่าน”
หัวใจกู้สื่อค่อยสงบลง
ทันทีที่บรรพบุรุษน้อยบ้านข้าอาละวาดขึ้นมา ก็ยากรับมือไหวจริงๆ
เคราะห์ดีที่นางอาละวาดแค่สองคำ ไม่เหมือนปกติที่ขว้างปาทำลายข้าวของ ทำลายจวนเละเทะ
แต่สำหรับบรรพบุรษน้อย เขาด่าว่านางไม่ออก ตีไม่ลงแล้วจะให้เขาทำอย่างไร ได้แต่เอาใจ ปล่อยให้
