ี่นี่
“ก็ได้…” ชิงหานน้ำเสียงปวดใจ
ท่านแม่เห็นผู้หญิงดีกว่า อย่าคิดว่านางไม่รู้
อย่างมากคราวหน้าค่อยกลับมาใหม่
เด็กดีต้องเชื่อฟังคำสั่งท่านแม่
“ลี่เอ๋อร์!”
หลัวเฟยหน้าตาร้อนรน “เจ้าจะไปไหน ข้าแค่…แค่ไม่อยากให้เจ้าเสียใจภายหลัง ถึงได้เกลี้ยกล่อมให้เจ้าคืนดีกับเฟยเอ๋อร์ ทำไมเจ้าไม่ฟังข้า”
เฟิงหรูชิงรู้สึกได้ว่ามือของหลัวลี่เย็นเยียบแข็งไป
พ่ออย่างหลัวเฟยไม่ถามว่าลูกสาวได้รับความอยุติธรรมอย่างไร เอาแต่สนใจคำพูดของฉินเสี่ยวเย่ว์
เขาไม่เคยใส่ใจว่า นางต้องการสิ่งที่เขาคิดว่าดีต่อนางจริงๆ หรือเปล่า
“หลัวลี่” เฟิงหรูชิงชะงักฝีเท้า “รอเดี๋ยว”
หลัวลี่อึ้งงัน มองเฟิงหรูชิงด้วยความสงสัย
เฟิงหรูชิงปล่อยมือนาง มองไปทางหลัวเฟย
“หากท่านไม่ใช่พ่อของหลัวลี่ เกรงว่าข้าคงลงมือกับท่านด้วยแล้ว”
หลัวเฟย “…”
เด็กสาวเหิมเกริมเช่นนี้ เขาเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก
“ท่านเอาแต่พูดพร่ำให้หลัวลี่คืนดีกับฉินเฟยเอ๋อร์ แต่ท่านรู้หรือไม่ตอนที่อยู่หอแห่งแรกฉินเสี่ยวเย่ว์จงใจทำน้ำร้อนลวกใส่หลัวลี่ หลัวลี่รีบร้อนไปรักษา แต่ฉินเฟยเอ๋อร์เอาแต่ดึงนางไว้ ไม่ยอมให้นางจากมา กลับกันยังทำตัวเป็นผู้ใหญ่คิดทำให้หลัวลี่ให้อภัยฉินเสี่ยวเย่ว์ด้วย”
“ท่
