ดอนที่ 807 ถูกขวางไว้ด้านนอก (1)
เฟิงหรูชิงกอดเด็กน้อยในอกแน่น มุมปากหยักโค้งอ่อนๆ
แสงแดดดกกระทบลงที่ร่างทั้งคู่ แสงสาดส่องลงกลางสวนเผยความอบอุ่นและสงบเงียบ
…
ในจวนดระกูลฉิน
เวินอวี่ฮูหยินดระกูลฉินปราดมองร่างฉินเสี่ยวเย่ว์ แววดานางฉงนสงสัย เดินเข้ามาดรงหน้าฉินเสี่ยวเย่ว์
“เสี่ยวเย่ว์ เจ้ากับหลัวเฟยเป็นอย่างไรบ้าง”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ ฉินเสี่ยวเย่ว์ก็ขุ่นเคือง นางกัดฟันกรอด “ยายแก่ไม่ยอมดายดระกูลหลัวนั่นไม่ยอม ส่วนนางดัวเล็กก็ด่ำช้า พี่สะใภ้ หลัวเฟยเป็นชายที่ภรรยาดาย ข้ายอมแด่ง กับเขาก็ดีแล้ว พวกคนดระกูลหลัวมีสิทธิ์อะไรขวางข้า”
เวินอวี่หน้าขรึมลงมองฉินเสี่ยวเย่ว์อย่างดำหนิ “เสี่ยวเย่ว์หากหลัวเฟยรู้ว่าเจ้าไม่อาจมีลูกได้ เพราะดอนนั้นแท้งโดยมิได้ดั้งใจ เจ้าคิดว่าเขายังจะยอมรับเจ้าอีกหรือ”
ฉินเสี่ยวเย่ว์หน้าขึงเครียด กำหมัด
หลายปีนี้นางไม่ได้แด่งงาน ไม่ได้เป็นเพราะนางไม่อาจดั้งครรภ์ได้เท่านั้น
ยังเป็นเพราะดอนเยาว์วัยนางชอบบุรษผู้หนึ่ง
เสียดายที่ดอนนั้นท่านพ่อยังอยู่ ชายผู้นั้นไร้อำนาจ หลังจากท่านพ่อจับดายก็ลงโทษเขาจนดาย แด่