หาหนานเสียนไม่พบ เงินในการเดินทางของนางใช้จนหมดสิ้น
เดิมคิดใช้ยาวิเศษแลกค่าเดินทาง แต่คิดไม่ถึงว่า คนพวกนั้นล้วนไม่รับ
และก็ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นในโลกปุถุชนโง่หรือไม่ มีโอกาสซื้อยาวิเศษเช่นนี้ยังไม่ยอมรับอีก
กระทั้งนางกดราคาต่ำขายออกไปก็ยังขายไม่ออก
อันชุ่ยรู้สึกว่า มีมือข้างหนึ่งจงใจควบคุมอยู่หลังม่านเพื่อทรมานนาง
ภายใต้ความอับจนหนทาง นางก็ได้แต่กลับจวนเทียนเสิน
เพราะไม่มีป้ายคำสั่ง คนพวกนั้นก็ไม่รู้จักนาง ถึงได้ขวางนางไว้ด้านนอก
นางรออยู่หลายวัน รอจนพบคนรู้จักพานางกลับมา แต่นางเดินมาถึงจวนฝูจู่ก็ถูกขวางไว้อีกครั้ง
คราวนี้อันชุ่ยระเบิดโทสะแล้ว!
“ขออภัยด้วย” องครักษ์หน้าประตูไม่เปลี่ยนสีหน้ามั่นคงดุจเขาไท่ซาน “คุณหนูจวนเรามีคนเดียวเท่านั้น”
“เจ้า…” อันชุ่ยเดือดดาล ถลึงตาใส่องครักษ์ “ข้าคืออันชุ่ย ฝูจู่เป็นลุงของข้า พวกเจ้ากล้าขวางข้าหรือ ข้าจะให้ท่านลุงขับไล่พวกเจ้าออกไปซะ!”
องครักษ์หัวเราะเย็นชา “ที่แท้ก็คุณหนูอันชุ่ยนี่เอง เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นคุณหนูรองจวนฝูจู่ ข้าย่อมไม่รู้จัก จริงสิ ฮูหยินเจิ้งเฟิงหัวถูกฝูจู่ขับไล่ออกไปด้วยตัวเอง คุณหนูใหญ่อันรี บจากไปเถอะ”
อันชุ่ยเบิกตากว้าง
ท่านแม่ถูกขั
