แม่นางผู้นั้นชอบหนานเสียน ลูกสาวสุดที่รักของเขาคงหมดโอกาสแล้วใช่หรือไม่
เขาสมควรเริ่มหาสามีให้นางได้แล้ว กันไม่ให้นางประสบเภทภัย
“ท่านพ่อ ท่านให้ข้าออกไปเถอะ ข้าจะออกจากจวนเทียนเสิน เดิมทีเสี่ยวชิงก็ทิ้งพวกเราไปอยู่กับหนานเสียนแล้ว หากข้ายังไม่ไปอีก พอนานวันเข้า เสี่ยวชิงคงลืมข้าไปแล้ว”
ไม่ง่ายเลยกว่านางจะลดน้ำหนัดลงได้ ยังไม่ทันไปเดินต่อหน้าเสี่ยวชิงเพื่อสร้างความประทับล้ำลึก ก็ถูกบิดาจับตัวกลับมาแล้ว แต่นางดันไม่ใช่ถังอิ่นที่คุ้นเคยกับเสี่ยวชิงมานาน แล้ว
เท่าที่รู้มาความจำของเสี่ยวชิงไม่ค่อยดี นางไม่ปรากฎตัวนานย่อมลืมนางไปแน่
“บรรพบุรุษน้อย อีกไม่นานก็จะเป็นวันเกิดครบสิบแปดปีของเจ้าแล้ว รอเจ้าจัดงานวันเกิดเสร็จค่อยไป ดีหรือไม่”
นางไม่มีโอกาสไปแล้ว!
ฉวยโอกาสงานวันเกิดนี้ หาลูกเขยดีๆ สักคน
บุรุษในจวนเทียนเสินมีมากมาย นิสัยดีก็มีไม่น้อย อีกอย่างตอนนี้ลูกสาวเขางดงาม ไม่ต้องกังวลว่าจะแต่งไม่ออกไม่ใช่หรือ
“รอเดี๋ยวก่อน…” กู้สื่อฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ตะลึงเล็กน้อย ก่อนถามว่า “เจ้าตอบข้ามาก่อน หนานเสียนมีแม่นางที่ชอบแล้วหรือ”
กู้อีอีพยักหน้า “เสี่ยวชิงหน้าตางดงามอ่อนโยนทั้งฝีมือแข็งแกร่ง
