ใครกล้าเสียมารยาทต่อหน้า ข้าจะหนีออกจากบ้านจริงๆ! ท่านพาข้ากลับมาไม่ได้อีกแล้ว”
“…”
กู้สื่อปาดน้ำตา
ในที่สุดเขาก็สัมผัสถึงคำว่าลูกสาวโตแล้วไม่อาจเหนี่ยวรั้งไว้ได้
ทว่าคนที่ทำให้เขาได้สัมผัสกับคำนี้ยังเป็นสตรีนางหนึ่ง
“กู้อีอี พ่อเจ้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะต้องให้คนจวนเทียนเสินปฏิบัติต่อนางด้วยมารยาท”
ขอเพียงนางไม่มาจวนเทียนเสินทำร้ายลูกสาวเขา จะให้เขาเรียกบิดาก็ได้
เขามีลูกสาวแค่คนเดียว ยังรออุ้มหลานอยู่น่ะ จะยอมให้สตรีนางหนึ่งทำร้ายได้อย่างไร
“อ้อ” กู้อีอีเบ้ปาก ไม่อยากเชื่อ
กู้สื่อหน้าแข็งค้าง ตัวเขาในใจของลูกสาวเป็นคนไร้เหตุผลอย่างนั้นหรือ
“กู้อีอี เจ้ากลับมาระยะหนึ่งแล้ว อยากไปเดินเล่นด้านนอกหรือไม่”
เขาอยากให้บรรดาคนจวนเทียนเสินพวกนั้นได้เห็นความสง่างามของลูกสาว ทำให้พวกคนที่เคยดูแคลนต้องสำนึกเสียใจเป็นพันเท่า!
“ไม่ไป” กู้อีอีมีท่าทางไม่ใส่ใจ “ข้าไม่อยากพบคนพวกนั้น คนพวกนั้นไม่น่ามองเหมือนเสี่ยวชิง ทั้งไม่อ่อนโยนเท่าเสี่ยวชิง ไม่มีใครชมข้าว่าน่ามองเหมือนเสี่ยวชิงด้วย และก็ไม่มีคนเ เหมือนเสี่ยวอิ่นคุยเรื่องเสี่ยวชิงกับข้า ข้าออกไปแล้วจะมีความหมายอะไร”
เฟิงหรูชิ
