ไม่อาจเป็นถึงขั้นญาติสนิท ก็ยังอยู่ร่วมกันได้
“หลัวเฟย!” ในสายตาฉินเสี่ยวเย่ว์เผยความไม่พอใจที่ทำไม่สำเร็จ “ข้าก็ทำเพื่อลี่เอ๋อร์ถึงบอกเรื่องพวกนี้กับท่านเท่านั้นเอง ท่าน…”
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเป็นห่วงลี่เอ๋อร์ แต่นางก็มีอิสระของนาง ต่อให้แม่นางผู้นั้นไม่ดีจริงๆ ตระกูลหลัวของข้าไม่คบหากับนางก็พอแล้ว ข้าไม่มีทางขัดขวางลี่เอ๋อร์”
โดยเฉพาะลูกสาวไม่อยากใส่ใจเขาอีกแล้ว หากเขายังดันทุรังต่อไปอีก เกรงว่าลูกสาวจะแค้นนางไปชั่วชีวิต
…
จวนฝูจู่เงียบสงบกว่าจวนอื่นๆ นัก ทว่าภายในจวนฝูจู่ในยามนี้กลับอลหม่านไปหมด
เครื่องลายครามในมือกู้อีอีถูกยกขึ้นสูง ถลึงตามองบุรุษวัยกลางคนเบื้องหน้า “ท่านจะปล่อยข้าออกไปหรือไม่”
หัวใจกู้สื่อแทบหยุดเต้นแล้ว สีหน้าคล้ายจะร้องไห้ “บรรพบุรุษน้อยของข้า วางของในมือเจ้าลงก่อนดีหรือไม่ ข้า…”
เพล้ง!
เครื่องลายครามตกลงพื้นแตกกระจาย
นางหันไปดึงภาพบนกำแพงอีกครั้ง เบิกตาด้วยความดุร้าย “ท่านจะปล่อยข้าไปหรือไม่”
“แม่ทูนหัวของข้า เจ้าจะออกไปทำไมกันแน่” กู้สื่ออัดอั้นจนร้องไห้ออกมาจริงๆ แล้ว
เคราะห์ดีที่ยามนี้ไม่มีใครอื่นอีก ไม่เช่นนั้นชื่อเสียงดีงามของเขาคงพังทลายไม่เป็นท่า
“ข้าจะออกไป
