มอิสระของฉินเฉิน เพราะเกรงว่าจะถูกคนวิพากษ์วิจารณ์ ดังนั้นฉินเฉินออกจากประตูใหญ่ไป ก็ไม่มีใครขัดขวางเขา
เพียงแต่…
ที่ทำให้ฉินเฟยเอ๋อร์ไม่เข้าใจก็คือ นางเด็กหลิวลี่มาอยู่กับฉินเฉินตั้งแต่เมื่อไรกัน
“หรือที่เขากล้าไม่สนใจคุณหนู ที่แท้เพราะไปเกาะคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัว” หลิวสยาหัวเราะเย็นชา “คุณหนู บ่าวว่าท่านอย่าไปสนใจเขาอีกเลย ตระกูลฉินเลี้ยงดูให้เขาจนไม่ผิดต่อเขาแล ล้ว ไม่จำเป็นต้องตอบแทนอะไรเขา กลับเป็นเขาที่ยังไม่รับน้ำใจ”
คราวนี้ฉินเฟยเอ๋อร์ตกอยู่ภวังค์ความคิด ไม่ได้ยินคำพูดของหลิวสยาจึงไม่หยุดยั้ง
นางตื่นจากภวังค์ความคิด มองชายหนุ่มที่เย็นชาอยู่เสมอในสายตานาง มีอารมณ์ที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน
นั่นคือความตื่นเต้น หรือว่าดีใจกัน
ฉินเฟยเอ๋อร์กำหมัดแน่น นางสะกดความเสียใจเอาไว้
“เมื่อครู่ เฉินเอ๋อร์แสดงอารมณ์อื่นใช่หรือไม่”
นับตั้งแต่ฉินเฉินรู้ความ นางก็ไม่เคยเห็นเขาแสดงอารมณ์มาก่อน
ไม่เพียงแต่รอยยิ้ม ใบหน้าและสายตาเขา นอกจากความเย็นชาแล้วก็ไม่มีสิ่งใดอื่น
นางหลงคิดว่าฉินเฉินจะเป็นเช่นนี้ตลอด ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับใครทั้งนั้น ดังนั้นฉินเฉินทำกับนา
