ฉินขัดขวางการคบหาระหว่างฉินเฉินกับเสี่ยวชิง พวกเราจะยุ่งได้หรือ”
เสี่ยวชิงช่วยนางมาตั้งหลายครั้ง คราวนี้นางต้องช่วยเหลือเสี่ยวชิง
ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ยิ้มเฝื่อน “อย่างไรแม่นางเสี่ยวชิงเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้า ข้าไม่อาจไม่ช่วยนางได้ เมื่อถึงเวลานั้นค่อยๆ แก้ไปที่ละเปราะเถอะ ทางที่ด ดีขับไล่ฉินเสี่ยวเย่ว์ออกจากตระกูลหลัวก่อน เมื่อไม่มีนางคอยเป่าหู หลัวเฟยไม่มีทางอกตัญญูต่อข้า”
หลัวลี่ถอนใจเบาๆ
ขอเพียงท่านย่าอยู่ฝั่งนาง ทุกอย่างก็พูดได้ง่าย
อย่างมากเมื่อถึงเวลาพวกนางสองย่าหลานร้องไห้อาละวาดจะผูกคอตาย หากเขายังไม่สนใจอีก ก็ทำให้เขามีชื่อเสียว่าบีบแม่กับลูกสาวจนตาย
ดูสิว่าเขาจะสนใจหรือไม่
…
ตระกูลฉิน
ส่วนลึกในเรือน
เวลานี้กลับสงบเงียบ
ริมบึง บุรุษหนุ่มยืนเอามือไพล่หลังข้างหนึ่ง แผ่นหลังของเขายาว ร่างผ่ายผอมจนดูผอมแห้ง
ใบหน้ารูปงามบดบังด้วยความเย็นชา หลีกห่างผู้คน ผลักไสคนอื่นออกไปนับหมื่นพันลี้
แต่ใบหน้าที่แสนเย็นชาเช่นนี้ กลับมีแววตาใสกระจ่างอย่างยิ่ง
บริสุทธิ์กว่าบึงน้ำ ใสสะอาดกว่าท้องฟ้า
“เฉินเอ๋อร์”
น้ำเสียงอ่อ
