อยากบอก ข้าก็ไม่ถามมากความแล้ว”
ฮูหยินผู้เฒ่า นางก็ไม่คิดฝืนใจ
นางไม่อาจทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวกลายเป็นคนผิดคำพูด
เพียงแต่นางมีความรู้สึกสงสัยในตัวสหายเก่าของฮูหยินผู้เฒ่าอยู่บ้าง นางคงได้แต่สืบเรื่องนี้จากที่อื่นแล้ว
“อีกเดี๋ยวข้าจะบอกตำรับอาหารบำรุงสุขภาพ ท่านปรุงอาหารตามตำรับนี้ ใช้เวลาอย่างมากหนึ่งเดือนก็จะกลับมาแข็งแรง หากฟื้นตัวได้ดี ครึ่งเดือนก็อาจจะเพียงพอแล้วก็ได้”
“ขอบคุณเจ้ามาก แม่นางน้อย” ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะ “เสี่ยวลี่เอ๋อร์ได้พบสหายอย่างเจ้า ถือเป็นโชคดีของนาง แม่นางน้อยเจ้ามีสัญญาหมั้นหมายแล้วหรือไม่”
หลัวลี่เบิกตากว้าง หันมองฮูหยินผู้เฒ่า ถามอย่างไม่พอใจ “ท่านย่า ท่านคงไม่คิดให้เสี่ยวชิงเป็นแม่เลี้ยงข้าหรอกนะ คนเลวร้ายอย่างพ่อข้าคู่ควรกับนางอย่างนั้นหรือ”
“เหลวไหล! ข้ารู้ว่าพ่อเจ้าสารเลว เขาจะคู่ควรได้อย่างไร อีกอย่างแม่นางน้อยงดงามอายุเยาว์เช่นนี้ พ่อเจ้าเป็นตาแก่แร้งทึ้ง เขามีคุณสมบัติอะไรจะเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อนได้เชียว ” ฮูหยินผู้เฒ่ามองเฟิงหรูชิงอีกครั้ง “เสี่ยวชิงเอ๋อร์ ข้ามีหลานชายฝั่งแม่หลายคน เจ้าสนใจหรือไม่”
เฟิงหรู
