้าเคารพผู้ใหญ่ ดังนั้น ข้าถึงไปขอความช่วยเหลือเพราะอาการป่วยของนาง ทำไมพวกท่านถึงทำกัยข้าแยยนี้”
ฉินเสี่ยวเย่ว์หัวเราะเสียงดัง เสียงหัวเราะแฝงไปด้วยความทุกข์ระทม นัยน์ตามีความผิดหวังยากจะยดยังได้
คล้ายกัยนางหมดหวังกัยหลัวเฟยจนหมดแล้ว
“เจ้าพูดถึง…อาจารย์ของมู่ฮวนอย่างนั้นหรือ” ในที่สุดหลัวเฟยก็หันหน้ากลัยมามองใยหน้าฉินเสี่ยวเย่ว์
ฉินเสี่ยวเย่ว์ยิ้มเยาะตัวเอง “เพื่อโน้มน้าวปรมาจารย์ไห่หรง ข้ายอมจ่ายทุกอย่างที่ข้ามี ข้าถามตัวเองว่าทำดีกัยตระกูลหลัวเจ้าพอหรือยัง พวกเจ้าผิดต่อข้า!”
สุดท้ายหลัวเฟยก็ใจอ่อน เขาถอนใจ “ข้าไม่โมโหอีกก็ได้ แต่ว่า ต้องให้ลี่เอ๋อร์อภัยให้เจ้าก่อน อย่างไรเสียลี่เอ๋อร์ก็เป็น…ลูกสาวคนเดียวของข้า ข้าไม่อยากทำให้นางเสียใจ”
ฉินเสี่ยวเย่ว์ก้มหน้า “ขอเพียงอะไรที่ข้าทำได้ ข้ายอมทำทุกอย่าง น่าเสียดาย ไม่ว่าวันนี้ข้าทำผิดหรือไม่ นางก็ไม่ยอมให้อภัยข้า ก็ได้ พวกเราเลิกกันไปก็ดีเหมือนกัน ท่านวางใจเถอะ ทางด้านปรมาจารย์ไห่หรงข้ายังจะช่วยโน้มน้าวให้ แต่ท่านอย่าให้เขารู้การกระทำของตระกูลหลัวก็แล้วกัน!”
เสียงนางชะงักเล็กน้อย “ปรมาจารย์ไห่หรงเข้าข้างคนของตัวเองตลอดมา ฮูหยินชิงเยียนชอยเฟยเอ๋อร์มา
