ไม่ชอบนางจริงๆ ! เมื่อก่อนท่านย่าอยู่ ยังกดดันไม่ให้ท่านพ่อแต่งนางได้ แต่ท่านย่าป่วยแล้ว ต่อไปหากท่านย่าจากไป ท่านพ่อต้องแต่งนางเข้ามาแน่”
“ข้าไม่กลัวจะได้รับความลำบาก อย่างมากข้าก็ออกจากตระกูลหลัว ไปหาจิ้งจอกน้อยของข้า ท่านย่ากับท่านแม่ยังฝังอยู่ที่ตระกูลหลัว ท่านพ่อย่อมไม่ยอมให้ข้าพาไปด้วยแน่ ผู้หญิงคนนั้นอำมหิตเช่นนี้ หากฉวยโอกาสยามกลางคืนขุดสุสานขึ้นมาแล้วจะทำอย่างไร อย่างนั้นท่านย่ากับท่านแม่ไม่เท่ากับตายไม่สงบหรือ”
ตอนแรกเฟิงหรูชิงก็ฟังประโยคแรกๆ ด้วยความตั้งใจ จนกระทั่ง…ประโยคสุดท้าย…
มุมปากนางกระตุกโดยไม่รู้ตัว “ขุดสุสานหรือ นางมีความกล้านั้นหรือ ไม่กลัวพวกเขาจะปีนหลุมขึ้นมาหลอกหรือ”
“ข้าจริงจังนะ!” หลัวลี่โมโหขึ้นมา “นางทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ!”
เฟิงหรูชิงเลิกคิ้ว “เจ้าบอกว่าย่าเจ้ากดดันพ่อเจ้าได้ เช่นนั้นถ้านางหายป่วยก็พอแล้วมิใช่หรือ”
หลัวลี่อึ้งเล็กน้อย ก้มหน้าลง “สองสามปีก่อนท่านย่าป่วย หาหมอมากมายก็ยังไม่พบต้นเหตุของโรค คนที่เก่งกาจที่สุดสองคนของจวนเทียนเสินน้อยครั้งนักจะยื่นมือเข้าช่วย ท่านย่านาง…หมดหนทางแล้ว”
เฟิงหรูชิงแววตาวาวโรจน์ ยิ้มจางๆ เอ่ยว่า “หากเจ้าเชื่อใจข้า ก็พา
