พ่อแต่งฉินเสี่ยวเย่ว์ นางก็มิได้ตัวคนเดียวอีกต่อไปไม่ใช่หรือเจ้าจิ้งจอกน้อยไม่อยู่ข้างกาย นางก็ยังมีสหายใหม่อีก
เพียงแต่เมื่อคิดถึงการกระทำเมื่อครู่ของฉินเสี่ยวเย่ว์ ดวงตานางก็หม่นลง
ภายหน้าท่านพ่อคิดแต่งงานกับใครก็ได้ ยกเว้นฉินเสี่ยวเย่ว์เท่านั้นที่ไม่ได้! นางไม่มีวันยอมให้สตรีอำมหิตมาเป็นแม่เลี้ยงนางเด็ดขาด!
“ท่านน้า” ฉินเฟยเอ๋อร์ไม่ขวางหลัวลี่จากไปอีก นางหันกลับมามองฉินเสี่ยวเย่ว์ด้วยความโกรธ “ทำไมท่านถึงทำนางเป็นเช่นนี้ ท่านอยากแต่งงานกับท่านลุงหลัวไม่ใช่หรือไง”
ถึงหลานสาวผู้นี้จะป่วยกระเสาะกระแสะ แต่ฉินเสี่ยวเย่ว์ก็ยำเกรงนางมาตลอด ครั้นได้ฟังนางฉงนถาม จึงตอบกลับไปเสียงอ่อน “ข้าไม่ได้ตั้งใจ…”
“พอแล้ว!” ฉินเฟยเอ๋อร์ตัดบทฉินเสี่ยวเย่ว์ด้วยความรำคาญ “ท่านไปอธิบายกับลุงหลัวเองเถอะ ข้าไม่ช่วยท่านอีกแล้ว ครั้งนี้
“ไม่หรอก เสี่ยวลี่ฟังเจ้าเสมอ”
ฉินเฟยเอ๋อร์หัวเราะเย็นชา ไม่ตอบ นางเดินกลับขึ้นไปชั้นบน ไม่ชายตามองฉินเสี่ยวเย่ว์
ฉินเสี่ยวเย่ว์ลนลานแล้ว
นางก็แค่อยากสั่งสอนหลัวลี่สักครั้งหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าผิวอีกฝ่ายจะอ่อนขนาดนี้ โดนลวกก็เป็นตุ่มน้ำพอง
ดูท่านางต้องชิงอธิบายให้หลัวเฟยฟังก่อนหลัวลี่แล้ว
