ับได้ เกรงว่านางจะไม่มีจุดจบที่ดี
เป้าหมายของนาง ก็เพื่อเข้าสู่ตระกูลหลัวเท่านั้น!
วันหน้าหากหลัวลี่เชื่อฟังย่อมมีกินอิ่มมีเสื้อผ้าใส่ และหาคู่หมายให้ หากไม่เชื่อฟัง อย่างนั้นก็อย่าโทษที่นางไม่เกรงใจ
หลัวลี่กำหมัดแน่นอีกครั้ง จับจ้องฉินเสี่ยวเย่ว์ไม่เอ่ยปาก
ฉินเสี่ยวเย่ว์กลอกตามองผู้ดูแลหอแห่งแรกที่อยู่ไม่ไกลออกไป ยิ้มเอ่ยว่า “ผู้ดูแล ขอน้ำถ้วยหนึ่งหน่อย ข้ารู้สึกกระหาย”
“ขอรับ คุณหนูฉิน”
ผู้แลได้ฟังก็ล่าถอยไป ไม่ช้าก็ยกชามาเบื้องหน้าฉินเสี่ยวเย่ว์
นี่เป็นน้ำชาที่เพิ่งรินมา ย่อมร้อนระอุมาก
ฉินเสี่ยวเย่ว์จรดที่ริมฝีปากเป่าได้สองคำ ไม่รู้ทำไมฝีเท้าถึงซวนเซ ทำชาร้อนสาดกระเซ็นใส่หลัวลี่
หลัวลี่ลนลานแล้ว เพราะระยะห่างใกล้จนเกินไป นางไม่มีหนทางหลบ
ในอารามร้อนรนได้แต่เอามือปิดหน้า น้ำชาสาดใส่หลังมือนาง ความเจ็บปวดนี้ทำให้นางเจ็บจนอดกระตุกมุมปากไม่ได้
แววตาฉินเสี่ยวเย่ว์ลนลาน “ขอ...ขอโทษ ลี่เอ๋อร์ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ …”
น้ำเสียงนางไม่จงใจกดต่ำเช่นเมื่อครู่อีก กลับดังขึ้นโดยไม่กลัวคนอื่นจะได้ยิน
หลังจากฉินเสี่ยวเย่ว์เอ่ยจบ มีเสียงหนึ่งดังลงมาจากด้านบน “ท่านอา เสี่ยวลี่ พวกท่านทำ
