นิ่งไม่ขยับเขยื้อนคุ้มกันเรือนแห่งนี้อยู่
เดิมทีเฟิงหรูชิงไม่คิดเข้าไปในตระกูลฉิน นางมาที่นี่เพื่อรู้ว่าเฉินเอ๋อร์ยังสบายดีอยู่หรือไม่
ด้านในประตูใหญ่ตระกูลฉิน เงาร่างสายหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมา
เฟิงหรูชิงรีบเบี่ยงกายหลบซ่อน หางตามองไปยังคนที่เดินออกมาจากประตูหน้า
หญิงสาวที่ประตูใบหน้าขาวราวหิมะ ให้ความรู้สึกงดงามทว่าอมโรคอ่อนแอ มุมปากนางเจือยิ้มอ่อน สีหน้าสงบนิ่ง
“คุณหนู” สาวใช้ติดตามอยูด้านหลัง ประคองฉินเฟยเอ๋อร์ ดูคล้ายกังวลไม่น้อย “ท่านยังไม่หายป่วย ฮูหยินบอกว่า ระยะนี้ท่านต้องพักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน”
ฉินเฟยเอ๋อร์ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร ระยะนี้เฉินเอ๋อร์ไม่ค่อยอยากอาหาร ข้าจะไปหอแห่งแรกหาของกินให้เขา”
“แต่ว่า คุณหนู…เรื่องพวกนี้ให้บ่าวไปทำก็พอแล้ว นางไม่ต้องไปด้วยตัวเอง อย่างไรเสียฉินเฉินเขาก็เป็นแค่…”
“หลิวสยา!” ฉินเฟยเอ๋อร์หน้าเข้ม “ไม่ว่าเฉินเอ๋อร์มีฐานอะไร ตอนนี้เขาคือน้องชายของเรา ทั้งข้าติดค้างเขามากมายเพียงนี้ ไปหาของกินให้เขาบ้างก็เป็นเรื่องสมควร เพียงแต่ในโลกใบนี้ เขามีข้าเป็นญาติเพียงคนเดียวเท่านั้น”
แต่เพื่อแต่งงานกับชายที่เสมือนเทพเซียนผู้นั้น นางยังคง…ต้องทอดทิ้งเขา
ดังนั้น
