พอแล้ว
ทว่าผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นในตอนนี้เป็นตัวแทนของน่าหลานเยียน
เขาจะทำให้น่าหลานเยียนรู้ ชิงเอ๋อร์แต่งกับเขาจะไม่มีวันได้รับความอยุติธรรมใด!
หนานเสียนไม่พูดมากอีก
เขาปิดประตูให้เฟิงหรูชิงแล้วเดินผ่านผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นไป
ชุดขาวของชายหนุ่มภายใต้แสงจันทร์ปกคลุมดูเย็นยะเยือกยิ่งขึ้น ร่างที่ราวกับเทพเซียนเดินห่างออกไปเรื่อยๆ ค่อยๆ หายลับไปในความมืด
ราวกับไม่เคยมาเยือนมาก่อน...
…
วันรุ่งขึ้น
ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเช้าหญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น
นางบิดขี้เกียจแล้วลุกจากเตียง
หลายวันมานี้นางนอนน้อยจริงๆ แม้จะมีการฟื้นฟูจากเทียนหลิงกั่วแต่ก็ไม่สดชื่นเหมือนเมื่อคืน
“อาจเป็นเพราะข้าคิดถึงกั๋วซือมากเกินไป เมื่อคืนจึงได้ฝันเห็นเขา…”
นางรู้สึกว่าเมื่อคืนเหมือนมีคนมา
ทว่าในจวนเฟิงอวิ๋นก็ไม่มีเสียงใดๆ คิดดูแล้วนางคงคิดมากไปเอง
บางทีอาจเป็นเพราะนางคิดถึงกั๋วซือมากเกินไปจึงได้ฝันว่าเขามาหา
“รอข้าหาเฉินเอ๋อร์พบเสียก่อน ข้าก็จะได้กลับไปหากั๋วซือ”
เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง
ในจวนเทียนเสินนั่นไม่ได้มีแค่ฉินเฉิน ยังมี…ตระกูลมู่!
หากนางมีโอกาสอยากจะเห็นเสียจริง ผู้หญิงที่บีบซู่อีให้ไป ทำร้ายหนานเสียนสองแม่ลูกมากมายเช่นนี้เป็นใครกัน
