งจะมาหาเจ้าไม่ได้หรือ?”
“อื้อ…” นิ้วเฟิงหรูชิงลูบปลายคางแย้มยิ้มบางๆ “เจ้างานยุ่งเช่นนี้หากไม่ใช่เรื่องสำคัญไม่มีทางมาหาข้า”
รอยยิ้มของนางงดงามราวกับภาพวาด
เหมือนกับมือข้างหนึ่งมาลูบหัวใจของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา
“ข้ามีเรื่องมาหาเจ้าจริง” สายตาจิ่วหมิงจ้องมองลึกไปยังเฟิงหรูชิง “ช่วงนี้มีคนจวนเทียนเสินมาถามข่าวเรื่องของเจ้า”
เฟิงหรูชิงชะงัก “คนตระกูลมู่?”
“อื้อ”
“คนตระกูลมู่รู้ความสัมพันธ์ของข้ากับหนานเสียน มาหาข้า…ก็เป็นเรื่องปกติ”
“ไม่” จิ่วหมิงส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม “ที่พวกเขาถามหา…คือคนที่จัดหาอาหารบำรุงให้หอแห่งแรกของพวกเรา ดีที่ข้าเคยเตือนเจ้าก่อนเรื่องหญิงอ้วนคนนั้นที่เรียกมาที่หอแห่งแร รกอย่าได้พูดเรื่องอาหารบำรุงวิเศษออกไป แต่ว่าเรื่องสัตว์วิเศษของเจ้าสามารถทำอาหารบำรุงวิเศษได้เกรงว่าช้าเร็วก็ต้องเผยแพร่ออกไป” เรื่องอาหารบำรุงวิเศษเฟิงหรูชิงไม่เคยพู ดออกไปเลย
แม้กระทั่งต่อหน้าสาวใช้ในจวนเฟิงอวิ๋นนางก็จงใจปิดบัง ไม่เอาอาหารบำรุงวิเศษออกมาตามอำเภอใจอีก
ตั้งแต่ต้นจนจบนางเคยนำอาหารบำรุง
