เหล่านั้นเหมือนเสียสติอย่างไรอย่างนั้น เห็นคนจวนเทียนเสินก็กัดไม่ปล่อย
“จริงสิ ครั้งนี้พรรคเภสัชเทพโจมตีศิษย์ของจวนเทียนเสินไม่น้อย มีเพียงแคว้นหลิวอวิ๋นเท่านั้นที่ไม่มีผู้ใดเข้าไปเกี่ยว”
ทุกที่บนแผ่นดินใหญ่ล้วนมีคนที่มาจากจวนเทียนเสิน ในแคว้นหลิวอวิ๋น...แม้จะไม่รู้ว่าใครมาจากจวนเทียนเสิน แต่ว่าก็ต้องมีที่แอบซ่อนอยู่บ้าง
พรรคเภสัชเทพทำร้ายศิษย์จวนเทียนเสินมากมายนับไม่ถ้วน แต่กลับมีเพียงแคว้นหลิวอวิ๋นเท่านั้นที่ไม่เคยก้าวเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว
คิ้วของเฟิงหรูชิงขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ไม่รู้นางคิดไปเองหรือไม่ รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายดายเหมือนที่เห็นภายนอก...
“ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋น อีกไม่กี่วันข้าจะทิ้งยาวิเศษจำนวนหนึ่งไว้ให้จวนเฟิงอวิ๋น ข้าต้องหารให้พวกเจ้าทำให้ความสามารถของทั้งจวนเพิ่มขึ้นภายในระยะเวลาสั้นๆ” เสียงของเฟิงหรู ชิงชะงักไป
“อย่าให้ผู้อาวุโสห้ายื่นมือเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าไม่เชื่อเขา”
สายตาในการมองคนของผู้อาวุโสห้าย่ำแย่เกินไป
เริ่มจากถังอวี้คนหนึ่ง ต่อมาก็มีมั่วเฟยเฟยอีกคน...กลับกันบรรดาสาวใช้ที่ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นเลือกให้นางแต่ละคนล้วนดีทั้งสิ้น
แม้บนใบหน้าสาวใช้ทุกคนจะมีกระ แต่
