ตอนที่ 741 การดวลกันของดอกบัวสีขาวสองดอก (2)
ไม่ให้โอกาสอันชุ่ยได้พูดทั้งหมัดทั้งเท้าก็พุ่งเข้ามา หมัดนั้นต่อยออกไปทำให้อันชุ่ยกระอักเลือดพุ่งหน้าตา บวมช้ำ
ในที่สุดนางก็รู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว น้ำเสียงตื่นตระหนกและสั่นเครือ “เจ้าไม่ใช่ต้องการป้ายคำสั่งหรอกหรือ ข้าให้ เจ้า ข้าให้เจ้าไม่ได้หรืออย่างไร?”
พูดจบอันชุ่ยก็รีบหยิบป้ายคำสั่งออกมาโยนให้ตรงหน้าชายแก่ชุดดำ
ทว่าชายแก่ชุดดำทำราวกับไม่เห็นอย่างไรอย่างนั้น หมัดของเขาทรงพลังยิ่งดุจดั่งพายุคลั่งพัดเข้าใส่ตัวอันชุ่ย ย
อันชุ่ยกระอักเลือดออกมาอีกครั้งร้องตะโกนสุดเสียง “ป้ายคำสั่งข้าก็ให้เจ้าไปแล้วเหตุใดเจ้ายังไม่ปล่อยข้าไป? เ เพราะเหตุใดกัน?”
นางทำอะไรผิด?
เพราะว่านางเป็นคนจวนเทียนเสินหรือ?
ตาแก่นั่นต้องการหาก็ควรจะไปหาคนโง่เขลาเช่นกู้อีอีสิ มีสิทธิ์อะไรมาหานาง?
“อ้อ” ชายแก่จึงจะได้สติกลับมา เขาชักหมัดกลับอย่างไม่เต็มใจแล้วเก็บป้ายคำสั่งขึ้นมาหันหลังไป “พวกเจ้าจวนเทีย ยนเสินวันหน้าอย่าได้ปรากฏตัวขึ้นที่อื่นอีก ข้าเห็นคนหนึ่งก็จะต่อยคนหนึ่ง!”
ร่างของอันชุ่ยสั่นน้อยๆ นางจ้องมองไปทางที่ชายแก่หายลับไปเขม็งแววตาแฝงด้วยความโกรธแค้นอย่างยิ่ง
รอนาง
