บทที่ 47 อันตราย!

ฉากนี้ในตอนนี้ ทำเอาทุกคนอึ้ง! ภูมิภาคแดนใต้ได้ชื่อว่าเป็นดินแดนที่ด้อยกว่าอีกสามภูมิภาค การสืบทอดมรดกวรยุทธ์นั้นล้าหลัง ทรัพยากรหายาก และจิต วิญญาณของสวรรค์และปฐพีก็เบาบาง ดังนั้นจึงมีผู้ที่แข็งแกร่งจำนวนน้อยมากที่สามารถออกมาจาก พื้นที่แดนใต้ได้ ในการประลองแลกเปลี่ยนระหว่างสำนักทุกๆ 10 ปี สำนักแดนใต้ อยู่ในอันดับที่สุดท้ายทุกครั้ง! สิ่งนี้ทำให้อีก3ภูมิภาคที่เหลือรู้สึกดูถูกผู้คนจากแดนใต้ แต่ตอนนี้ ซินหงอี้ ที่อยู่ขอบเขตเดียวกันกับคู่ต่อสู้ สามารถ เอาชนะคู่ได้อย่างง่ายดาย น่าประหลาดใจ! ผู้คนในแดนตะวันออกก็ดูเหลือเชื่อเช่นกัน “นี่… ศิษย์น้องหลี่ถูกคนเถื่อนกระทืบ?” “แม้ว่าความแข็งแกร่งของศิษย์น้องหลี่จะไม่ได้ยอดเยี่ยม แต่เขา ก็ไม่น่าจะถูกบดขยี้ง่ายๆใช่ไหม?” ฉีเซิ่ง ไม่แปลกใจเลย เขารู้ว่า เย่ ชิวไป่ มอบโลหิตมังกรหยินให้กับหญิงสาวบนเวที โดยไม่ลังเล โลหิตมังกรหยินเป็นของดีในการบ่มเพาะร่างกาย มันมีค่ามาก! ถ้าเขาได้รับมัน ทักษะการบ่มเพาะร่างกายจะทะลวงขึ้นอีกครั้ง ฉีเซิ่ง มั่นใจว่าจะสามารถต่อสู้กับ เจี้ยน เจาเมี่ยนได้! ในเวลานี้ ผู้อาวุโสประกาศผล “ในการประลองครั้งนี้ ซินหงอี้ จากแดนใต้เป็นผู้ชนะ! หากแดนตะวันออกส่งคนขึ้นมาอีกครั้ง ซินหง อี้ สามารถเลือกที่จะสู้ต่อหรือไม่ก็ได้” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซินหงอี้ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็นึกถึงโลหิต มังกรหยินของ เย่ ชิวไป่ ได้ จึงพยักหน้าและกล่าวว่า “ข้าต้องการสู้ ต่อ” น ้าเสียงหนักแน่น! ผู้อาวุโสเห็นสิ่งนี้ พยักหน้าและพูดว่า: “ซินหงอี้จากแดนใต้ยังคง ต่อสู้ต่อไป” หลังจากพูดจบ เขาก็ถอยออกจากเวทีการประลอง อีกด้านหนึ่ง แดนตะวันออกก็ส่งคนขึ้นไปอีกครั้ง “ข้ารู้จักคนผู้นี้!” “ในสำนักตะวันออก เขาเป็นรองแค่ ฉีเซิ่ง เท่านั้น” “ดูเหมือนจะเรียกว่าเจิ้งฮวย เขาอยู่ที่จุดสูงสุดของขอบเขต คฤหาสน์ม่วง” เจิ้งฮวยมองไปที่ซินหงอี้และพูดด้วยรอยยิ้มที่ผ่อนคลาย “ข้า อนุญาตให้เจ้าพักฟื้นก่อน ข้าไม่ต้องการถูกกล่าวหาว่ารังแกหญิง สาวตัวเล็กๆ” ซินหงอี้ พูดอย่างเย็นชา “ไม่จำเป็น” หลังจากพูดจบ นางก็ยกดาบขึ้นและพุ่งไปหาเจิ้งฮวย! เมื่อเห็นเช่นนี้ เจิ้งฮวย ก็ไม่พูดอะไรมาก เขาพุ่งเข้าหา ซินหงอี้ และตบฝ่ามือออกไป! ทันใดนั้น รอยฝ่ามือก็ปกคลุมเวทีการประลองทั้งหมด! ซินหงอี้ ถูกกดดันและเริ่มได้รับบาดเจ็บ ที่สุดแล้ว เขาคือคนที่อยู่จุดสูงสุดของ ขอบเขตคฤหาสน์ม่วง และอีกฝ่ายไม่ใช่ศิษย์ธรรมดา แต่ยังเป็นอันดับสองของสำนักด้วย ถ้านางไม่ได้ดูดซับโลหิตมังกรหยิน นางคงพ่ายแพ้ไปนานแล้ว! ซินหงอี้ กัดนิ้วจนโลหิตไหลออกมา! นี่คือทักษะลับประจำตระกูล! สังเวยดาบด้วยโลหิต! ในตอนนั้น นางก็ใช้ทักษะนี้ในการต่อสู้กับเย่ ชิวไป่ แต่ตอนนี้ความแข็งแกร่งนางมากขึ้นและพลังของดาบสังเวย โลหิตนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม! “โอ้?” ใบหน้าของเจิ้งฮวยเคร่งขรึมเล็กน้อย เขารู้สึกถึงอันตรายจาก ดาบเล่มนี้ ทันใดนั้น ซินหงอี้ ก็ฟันไปที่ เจิ้งฮวย ด้วยดาบ! ใบหน้าของ เจิ้งฮวย นั้นจริงจัง และเขาตบมันด้วยฝ่ามือ! ด้วยฝ่ามือนี้ เขาไม่แสดงความเมตตาเลย! ครู่เดียว! ปราณของดาบแตกเป็นเสี่ยงๆ และรอยฝ่ามือก็สลายไป! ซินหงอี้ บินคว ่าออกเวทีไป! เจิ้งฮวยถอยหลังไปสองสามก้าว มีเลือดไหลออกจากมุมปาก ของเขา เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเช่นกัน ผู้อาวุโสมาที่เวทีและกล่าวว่า: “การประลองครั้งนี้ เจิ้งฮวยแห่ง แดนตะวันออกจะเป็นผู้ชนะ” ฮัว ชิงหมิงและคนอื่นๆ ก้าวไปข้างหน้าและถามว่า “อาการ บาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง” ซินหงอี้ ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่เป็นอะไรมาก” ฮ่งหยวน ขมวดคิ้วและพูดว่า: “ถ้าเจ้ารู้ว่าเจ้าสู้ไม่ได้ เจ้าก็ควร ถอย ถ้าเจ้าทำเช่นนี้ แม้ว่าเราจะเข้าสู่รอบต่อไป เราก็จะสู้ต่อไม่ได้!” ซินหงอี้ กัดริมฝีปากของเธอ หลินซี ขมวดคิ้วและพูดว่า “เฮ้ คำพูดของเจ้ารุนแรงเกินไปใช่ ไหม” ฮ่งหยวน เหลือบมองเขาและพูดว่า “ข้าแค่คิดถึงสำนัก!” เย่ ชิวไป่ ยื่นยาเม็ดหนึ่งให้ ซินหงอี้ แล้วพูดว่า “รอบหน้าข้าเอง!” แต่ฮ่งหยวนไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ เขา ส่ายหัวและกล่าวว่า: “ข้าไป เอง สถานะปัจจุบันของเจ้าไม่เหมาะกับการต่อสู้ ไม่ต้องพูดถึง เจ้าอยู่ ในช่วงปลายของคฤหาสน์ม่วงเท่านั้น” เย่ ชิวไป่ ยักไหล่เมื่อเขาได้ยินคำพูด แต่ไม่ได้พูดอะไร คู่ต่อสู้ เจิ้งฮวย ยังคงยืนอยู่บนเวที เสียงฮือฮาขึ้นมา “โอ้? ผู้นำทีมขึ้นเวทีด้วยตัวเองเหรอ?” เจิ้งฮวยพูดด้วยรอยยิ้ม: “อย่าแพ้ข้าอีก มิฉะนั้นจะไม่มีใครในสำนักแดนเหนือของเจ้า…” ทันทีที่พูดจบ สีหน้าของเจิ้งฮวยก็แข็งทื่อ ปราณของฮ่งหยวนระเบิด! ขั้นต้นของขอบเขตมหาสมุทรปราณ! เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งของ ฮ่งหยวน อยู่ในระดับเดียวกับ ของ ฉีเซิ่ง! ฮ่งหยวน มองไปที่ เจิ้งฮวย อย่างเย็นชา จากนั้นก้าวเท้าเล็กน้อย และหายตัวไป ในชั่วพริบตา เขาก็ปรากฏตัวต่อหน้าเจิ้งฮวย ก่อนที่เจิ้งฮวยจะ ทันได้ตอบโต้ ฝ่ามือของฮ่งหยวนก็อยู่บนหน้าอกของเจิ้งฮวยแล้ว ตุบ! ทันใดนั้น หน้าอกของเจิ้งฮวยก็ดูเหมือนจะยุบลง! โลหิตพุ่งกระฉูด บินถอยหลัง และตกลงพื้นสนามประลองอย่าง หนักหน่วง! หนึ่งกระบวนท่าบาดเจ็บสาหัส! ฉีเซิ่ง มองไปที่ฮ่งหยวนอย่างเย็นชาและพูดว่า “จำเป็นต้องลงมือ หนักขนาดนี้หรือไม่?” ฮ่งหยวน ตอบโต้: “แล้วทำไมเขาถึงไม่ยั้งมือยาม ซินหงอี้” แม้ว่า ฮ่งหยวน จะชอบพูดจารุนแรง แต่ก็เขาก็ทนไม่ไหวเช่นกัน ถ้ามีผู้ใดมาทำร้ายศิษย์ในสำนักเขา ท้ายที่สุด หากสำนักแดนเหนือ ปัจจุบันอยู่ในอันดับสุดท้ายอีก ครั้ง อาจารย์ของเขาจะสูญเสียตำแหน่งในฐานะเจ้าสำนัก! ฉีเซิ่ง ปล่อยเสียงเย็น ๆ และเดินไปที่เวทีการประลองด้วยตัวเอง “ผู้นำของทั้งสองฝ่ายจะเริ่มการต่อสู้กันแล้ว?” “ขอบเขตของทั้งสองเท่าเทียมกันและข้าไม่รู้ว่าใครดีกว่ากัน” “จำเป็นต้องคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยหรือ? แน่นอนผู้ชนะคือฉี เซิ่ง เขาเกิดมาพร้อมกับร่างกายศักดิ์สิทธิ์ คนเถื่อนแดนใต้จะ ต้านทานมันได้อย่างไร” “ดูเหมือนว่าจะเหลือเพียงคนเดียวที่แดนใต้ และนั่นคือเย่ ชิวไป่ ซึ่งได้อันดับหนึ่งในคะแนน?” “ข้าไม่รู้พลังที่แท้จริงของเขา” ในขณะนี้ บนเวทีการแข่งขัน ฮ่งหยวน และ ฉีเซิ่ง เผชิญหน้ากัน ปราณของ ขอบเขตมหาสมุทรปราณ ปะทะกันอย่างต่อเนื่อง! ทันใดนั้น ฮ่งหยวน ตะคอกอย่างเย็นชาและตบออกด้วยฝ่ามือ! รอยฝ่ามือที่มีแสงสีเขียวเล็กน้อยตบไปทาง ฉีเซิ่ง! และ ฉีเซิ่ง ก็ไม่กลัวเช่นกัน ฝีเท้าของเขากระทืบลงบนพื้นอย่าง แรงจนเวทีประลองดูเหมือนจะสั่นสะเทือนอย่างมาก! ชูกำปั้นขึ้นแล้วต่อยไปที่รอยฝ่ามือสีเขียว! ทันใดนั้นเมื่อกำปั้นผ่านไปก็มีคลื่นปราณเสียง! พื้นที่ดูเหมือนจะถูกกดดัน! บูม! เสียงดังสนั่น! กำปั้นทุบลงบนฝ่ามือ คลื่นลูกใหญ่ถาโถมเข้าใส่บริเวณโดยรอบ! รอยฝ่ามือแตก! ฉีเซิ่ง ก็ถอยห่างออกไปสองสามก้าว! ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายไม่สามารถทำอะไรกันได้! บนที่นั่งยกพื้นสูง. หวู่เต๋อฉี พูดด้วยรอยยิ้ม: “เจ้าสำนักฉิน เจ้ามีศิษย์ที่ดี ดู เหมือนว่าครั้งนี้ แดนเหนืออาจมีโอกาสที่จะก้าวหน้า” ฉินเทียนหนานจิบชา สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลง และเขาพูด เรียบๆ ว่า “ขอบคุณ!” เจ้าสำนักชางเต๋าแดนตะวันตก ยิ้มและพูดว่า: “อย่างไรก็ตาม เจ้าสำนักฉิน นี่เป็นคงเป็นผู้ที่เหลือใน สำนักแดนใต้ของเจ้า และข้า เกรงว่าเจ้าจะไปได้ไม่ไกลกว่านี้” “จะใช่หรือ?” ฉินเทียนหนานแอบหัวเราะเบา ๆ พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าไพ่ตายของ ฉินเทียนหนาน ไม่ใช่ ฮ่ง หยวน ศิษย์ของเขา เป็นไปไม่ได้ที่จะอาศัยที่ฮ่งหยวนเพียงผู้เดียว เขามองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับ… เย่ ชิวไป่ ในอีกด้านหนึ่ง เจียงชาน มองไปที่เวที แต่ดวงตาของนาง ล่องลอยไปยังสถานที่ที่ศิษย์สำนักชางเต๋าแดนใต้อยู่ อยู่ “ทำไม? เจ้ายังคิดถึงเขาอยู่?” หวงเทียนหมิง ยิ้มและยังกล่าวว่า: “แล้วทำไมเจ้าไม่ไปหาเขาล่ะ!” แม้ว่าเขาจะพูดคำเหล่านี้ด้วยรอยยิ้ม แต่น ้าเสียงของเขาก็เต็มไป ด้วยความเย็นชา! เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้มันออกจากดินแดนทางเหนือโดยยังมี ชีวิตอยู่หรือ? แน่นอน หวงเทียนหมิง ไม่ได้เอ่ยออกไป