ใครล้วนไม่มีสิทธิ์มาก่อเรื่องที่จวนเฟิงอวิ๋น!
…
“เจิ้งฉู่ฉู่ เจ้าเห็นแล้วหรือยัง? ข้าก้าวข้ามขั้นก่อนเจ้าแล้ว” มั่วเฟยเฟยจ้องมองเจิ้งฉู่ฉู่ด้วยความภาคภูมิใจ “เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถปกป้องนางหนูนี่ได้หรือ?”
เจิ้งฉู่ฉู่กำหมัดแน่น “ในจวนเฟิงอวิ๋นไม่อนุญาตให้ศิษย์ต่อสู้กันเจ้าลืมไปแล้วหรือ? ข้าไม่อยากระเมิดกฎระเบียบของจวนเจ้าอย่าบีบบังคับข้า ข้าเกรงว่าข้าจะควบคุมไม่อยู่…”
“เจ้าก็แค่กลัวเท่านั้นจำต้องหาข้ออ้างด้วยหรือ? อย่างไรเสียเรื่องนี้ความผิดไม่ได้อยู่ที่ข้า และข้าก็ทำเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของจวนเฟิงอวิ๋น” มั่วเฟยเฟยยิ้มอย่างไม่คิดว่าตนมีความผิด
“มั่วเฟยเฟย เจ้าอย่าให้มันเกินไปนัก!”
เหล่าสาวใช้ที่ติดตามเจิ้งฉู่ฉู่มาล้วนโมโห
“เจ้ากล้าลงมือเจ้าจะต้องเสียใจ!”
“หึ…” มั่วเฟยเฟยยกยิ้ม มองเหล่าคนตรงหน้าอย่างถือตัว “ข้ามั่วเฟยเฟยไม่เคยรู้จักว่าเสียใจคือสิ่งใด! พวกเจ้าแต่ละคนออกไปก็ลดตัวเองไปเป็นสาวใช้ ไม่รู้ว่าเหล่าศิษย์จวนเฟิงอวิ๋นล้วนฝึกฝนกันอย่างเอาเป็นตัวตาย ใช้เวลาไม่นานฐานะเดิมของเจ้าในจวนเฟิงอวิ๋นก็ถูกคนเข้ามาแทนที่…”
……….
