ิงสาวแน่น
ร่างของคนทั้งสองแนบชิดกันถึงขนาดที่สามารถรู้สึกได้ถึงการเต้นของหัวใจอีกฝ่าย
“ตอนนี้เจ้าก็สามารถเอาชนะข้าได้” หนานเสียนกุมมือหญิงสาวเบาๆ นำมือของนางมาวางที่ใบหน้า “เพราะว่าข้า…ไม่มีทางเป็นคู่ปรับของเจ้าตลอดกาล...”
เฟิงหรูชิงชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม
ชายหนุ่มเวลานี้บนใบหน้างดงามไม่มีผู้ใดเทียบแย้มยิ้มจางๆ
รอยยิ้มเบาบางของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความเอาใจ มากพอให้คนถลำลึกไม่อาจถอนตัวได้ตลอดกาล
เฟิงหรูชิงควบคุมความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่โอบรอบคอหนานเสียนไว้อีกครั้ง สองมือกอดเขาไว้แน่นจูบแผ่วเบาประทับลงบนปากของเขา
ลมเบาๆ พัดมา ผมของทั้งสองคนพันกันในสายลม ปกเสื้อเปิดออกไหล่เนียนโผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง งดงามดุจภาพวาด
ยังไม่ทันถึงขั้นต่อไปชายหนุ่มก็หยุดเสียก่อน มือของเขาประคองศีรษะของเฟิงหรูชิงสายตาอ้อยอิ่ง
“ชิงเอ๋อร์ให้เวลาข้าหน่อย”
“อื้อ?”
เฟิงหรูชิงลืมตาขึ้นจับจ้องชายหนุ่มตรงหน้า
“ให้เวลาข้าหน่อย ข้าจะใช้ใต้หล้าเป็นของกำนัล สู่ขอเจ้าเป็นภรรยา” หนานเสียนก้มหน้าลงลูบผมนางเบาๆ ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
เฟิงหรูชิงชะงักค้าง นางควรจะบอกกั๋วซืออย่างไรว่านางไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานเลย?
นางรู้สึกว่าอ
