งการใช้ผงพิษนั่นทำร้ายข้าจำเป็นต้องยืมมือคนอื่นหรือ? อีกอย่างข้าเชื่อว่าเจ้าไม่มีวันทำร้ายข้า”
แววตาหนานเสียนเข้มขึ้น “มู่หลิงไม่มีทางโง่เขลาโยนความรับผิดชอบมาให้ข้าเช่นนี้”
“เช่นนั้นความหมายของเจ้าคือ…” เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงเงยหน้ามองหนานเสียน
หนานเสียนยิ้มเย็น “ผู้หญิงคนนั้น”
สีหน้าเฟิงหรูชิงเยือกเย็นลง “ข้ารู้แล้วว่าเจ้าพูดถึงใคร”
ไม่ว่าจะเป็นมู่หลิงหรือผู้หญิงคนนั้นล้วนทำร้ายซู่อีอย่างใหญ่หลวง…
ตอนนี้ยังคิดจะมาทำร้ายนาง!
“ดูเหมือนว่ามู่หลิงจะอยากให้ข้ากลับตระกูลมู่จนทนไม่ไหว ผู้หญิงคนนั้นก็เลยร้อนรนคิดจะให้มู่หลิงรับความผิด ทำให้ข้าโกรธตัดขาดกับมู่หลิง ทว่านางไม่รู้…ชาตินี้ข้ากับมู่หลิงแยกจากกันชัดเจนนานแล้ว”
ตั้งแต่วันที่ออกจากตระกูลมู่เขาก็ไม่ใช่คนตระกูลมู่อีก
ไม่ว่ามู่หลิงหรือเฉินชิงเยียนจะทำอะไรล้วนไร้ประโยชน์
“ชิงเอ๋อร์” หนานเสียนก้มลง รอยยิ้มบางๆ ทว่ามั่นคง “ข้าไม่มีทางให้ใครทำร้ายเจ้า”
ไม่ว่าใคร…ล้วนไม่ได้!
เฟิงหรูชิงเงยหน้าจ้องมองหนานเสียน
“ข้าเชื่อเจ้า”
ไม่รู้เพราะเหตุใด กับหนานเสียน...นางไม่มีทางสงสัย
ความเชื่อใจนี้ฝังอยู่ในกระดูก สลักอยู่ในวิญญาณ ไม่ว่าจะเวียนว่ายกี่ครั้งก็ไม่อาจ
