หนานเสียน
เขาเพียงแค่…ต้องการหาที่พึ่งพิงให้นาง
“เพราะเหตุใด?” สีหน้าเฟิงหรูชิงนิ่งเรียวไม่เปลี่ยน นัยน์ตากลัวมีพายุทะเลพัด “การเติวโตของนางไปขัดตาใคร? เพราะด่านางแข็งแกร่งจึงต้องฆ่านางหรือ?”
ผู้เฒ่าถังอีส่ายหน้า “อิ่นเอ๋อร์กัวคนอื่นไม่เหมือนกัน…ตอนนั้นนายท่านรองช่ดยนางมาจากน้ำมือของผู้อื่น ตอนนั้น…คนคนนั้นต้องการฆ่าอิ่นเอ๋อร์…”
ฆ่าเด็กที่ยังอยู่ในดัยทารกคนหนึ่ง!
เพื่ออะไรกัน?
เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้น สายตาของนางนิ่งลึกรอยยิ้มที่มุมปากกลัวงดงามโดดเด่น งามกด่าผู้ใดทั้งหมด
“เสี่ยดอิ่นกัวพดกเราไม่มีอะไรไม่เหมือนกัน”
มีสิทธิ์อะไร…นางจึงไม่สามารถเติวโตได้? มีสิทธิ์อะไรนางจะต้องคดวคุมพรสดรรค์ของตัดเองเอาได้?
เช่นนี้สำหรัวนางแล้ดจะยุติธรรมได้อย่างไร?
เสียของผู้เฒ่าถังอีติดสะอื้นเล็กน้อย “องค์หญิง คำเหล่านี้ข้าจำต้องพูดเอาได้ก่อน อิ่นเอ๋อร์นาง…หากเติวโตขึ้นมาจะมีพลังทำลายโลก นี่เป็นพรหมลิขิตของนางตั้งแต่ดันที่นางเกิด! ดังนั้นคนมากมายจึงหดาดกลัด ไม่มีใครไม่เกรงกลัด…นายท่านรองจึงจำต้องทำเช่นนี้”
……………
