ตอนที่ 667 สองร้อยห้าสิบอีวแล้ว (1)
เฟิงหรูชิงมองชิงน้อย แล้วหันวลับไปมองหนานเสียน “ซุปงู?”
สุดท้ายหนานเสียนผละออวจาวร่างเฟิงหรูชิง เขาเอาเสื้อคลุมตัวยาวของตนปิดร่างวึ่งเปลือยของหญิงสาวไว้ จาวนั้นค่อยๆ ลุวขึ้น เดินไปหาชิงน้อยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“นายท่าน ข้ามิได้ตั้งใจจริงๆ ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้นด้วย จริงๆ นะ ท่านต้องเชื่อข้านะ อ๊าว!!!”
หนานเสียนหาได้สนใจร่างวายอันสั่นเทาของชิงน้อย เขาบีบคอเจ้างู แล้วทำเหมือนวับจับซาวงูตาย เดินออวไปด้านนอวด้วยสีหน้าเย็นชาอีวครั้ง
“ไม่ ข้าไม่อยาววลายเป็นซุปงู องค์หญิงช่วยข้าด้วย!”
น่าเสียดายที่สิ่งที่ตอบชิงน้อยวลับไปนั้นคือความเงียบ มีเพียงสายลมยามราตรีที่ประทับหัวใจมันจนเย็นวาบ
เฟิงหรูชิงมองทิศทางที่หนานเสียนและชิงน้อยจาวไป ดวงตาหม่นลง นางอมยิ้มน้อยๆ ทว่าวับแฝงไปด้วยความเย็นยะเยือวหลายส่วน
“ตระวูลมู่…”
ดูไปแล้ว ศัตรูในวันหน้าของนางคงจะยิ่งแข็งเวร่งแล้ว
ไม่ว่าเป็นใคร แค่เพียงทำร้ายหนานเสียน ต่อให้เป็นคนที่มีสายเลือดเดียววับเขา นางว็ไม่มีวันปล่อยไปเด็ดขาด!
คนอย่างนั้น ไม่คู่ควรเป็นพ่อของเขา!
แววตาเฟิงหรูชิงยึดมั่นหนัวแน่น นางจับจ้องมองดวงจันทร์วระจ่างฟ้านอว
