พวกเขาเป็นยาวิเศษที่กลายร่างเป็นมนุษย์”
คำบริภาษที่ซู่อีคิดเอ่ยต่อ หยุดไปด้วยคำพูดของชายหนุ่ม ร่างกายนางชะงักลง มองหนานเสียนด้วยความแตกตื่น
“พวกเขาเป็นยาวิเศษหรือ ไม่ใช่ลูกชายหญิงของเจ้ากับชิงเอ๋อร์”
“ไม่ใช่…”
“เช่นนั้นเจ้าก็มิได้กระทำเรื่องที่ต่ำกว่าสัตว์เดรัจฉานใช่หรือไม่” ซู่อียังไม่อยากเชื่อเท่าไรนัก
หนานเสียนมองซู่อีนิ่งๆ “ข้าไม่ใช่มู่หลิง ชิงเอ๋อร์ก็ไม่ใช่ท่านด้วย”
ซู่อี “…”
เจ้าจะอธิบายก็อธิบายไปสิ ทำไมต้องพูดถึงคนเลวนั่นด้วย
อีกอย่างเขาพูดถึงคนเลวนั่นก็ช่างมันเถิด ไฉนต้องพลอยลากนางลงน้ำไปด้วยเล่า
นางตาบอดหนเดียว ยังจะตาบอดไปทั้งชีวิตหรืออย่างไรกัน
“อ้อ เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
เรื่องที่ซู่อีเก็บอยู่ในใจมานาน ในที่สุดก็ปล่อยวางลง นางยิ้มจางๆ “ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ข้ากลับก่อนล่ะ แม่หนูน้อยชิงหานยังรอให้ข้าเอาขนมไปให้นางอยู่”
ซู่อีเพิ่งเดินอ้อมหนานเสียนมุ่งไปทางจวนองค์หญิง
ลูกชายยื่นมืออกมาขวางทางนางไว้
“ท่านกลับไป”
ซู่อีหรี่ตาลง “ข้าเป็นแม่เจ้า”
“ท่านกลับไป ไม่ก็ปิดหน้าท่านเอาไว้ อย่าให้ชิงเอ๋อร์เห็นหน้าท่าน”
“เพราะอะไร” ซู่อีถามย้
