นเห็นซู่อีมาเป็นอันดับหนึ่ง ไม่กลับบ้านมาหลายปีก็ได้ ถึงขั้นไม่สนใจชิงเยียนก็ได้ แต่ไม่อาจทำเพื่อหญิงเถื่อน ทำให้ชิงเยียนต้องวางตัวลำบาก!
“มู่หลิง…” เฉินชิงเยียนกุมมือมู่หลิง ใบหน้านาซีดขาว หัวเราะขมขื่นจนปัญญา “ท่านอย่าโทษเสียนเอ๋อร์ ข้าไม่ใช่พี่ซู่อี เขาย่อมไม่สนใจข้า ไม่ใส่ใจข้า อย่างไรเสียนเอ๋อร์ก็เป็นลูกชายของพี่ซู่อี เขาใส่ใจพี่ซู่อีคนเดียวก็พอแล้ว”
มู่หลิงเห็นเฉินชิงเยียนมือสั่นอยู่ชัดๆ ยังทำเป็นเข้มแข็ง ก็รู้สึกปวดใจ
“ชิงเยียน เขาเป็นลูกชายข้า เจ้าคือคนที่ข้าแต่งเข้าบ้าน ตามหลักแล้ว เขาควรเคารพเจ้า! ข้ายอมให้เขาใส่ใจซู่อีมากที่สุด แต่เขาต้องเห็นเจ้ามาเป็นอันดับสอง! คราวหน้าอย่าว่าแต่เขาทำเพื่อหญิงอื่นแล้วทำกับเจ้าเช่นนี้เลย ต่อให้เขาพูดจาเย็นชากับเจ้าก็ไม่ได้!”
หลายปีที่ผ่านมา เขารู้ว่าหนานเสียนโมโห ดังนั้นเขาจึงเย็นชาต่อคนตระกูลมู่ เขาก็ไม่ใส่ใจ
ครั้งนี้ เขาไม่ยอมให้หนานเสียนทำเช่นนี้อีก!
หนานเสียนเป็นลูกชายของเขา ต้องรู้จักเคารพผู้หญิงของเขา!
“พี่หลิง นิสัยของเสียนเอ๋อร์ไม่ใช่ท่านไม่รู้” เฉินชิงเยียนส่ายหน้ายิ้มขม “ท่านอยากให้เขากลับตระกูลมู่ไม่ใช่หรือ จะแข็งกับเขาเกินไปก็ไม่ได
