งเป็นสามีนาง ต่อหน้านางยังกล้าส่งสายตาหาสามีนางอีก นี่เท่ากับเป็นการเหยียบหน้านางชัดๆ !
จื่อเยียนร้องอู้อี้คำหนึ่ง กลืนน้ำลายลงคอ
ในน้ำลายนั้นเจือปนไปด้วยเลือดคาวๆ
“ต่อให้ข้าให้ยั่วยวนเขา ถ้าเขามั่นคงไม่รับการยั่วยวนของข้า เจ้าว่าข้ายังจะอยู่ได้หรือ ทำไมเจ้าไม่ปล่อยข้า แล้วไปคิดบัญชีกับเขา” จื่อเยียนหัวเราะเย็นเยียบ
นางดูออกแล้ว จ้าวเย้าคิดฆ่านางจริงๆ !
ในเมื่อเป็นดังนี้ก็ลงนรกไปด้วยกันเสียเลย นางไม่ยอมให้จ้าวเย้ารอดคนเดียวแน่
“ข้าเคยบอกกับเขาแล้ว คนที่ทรยศข้า ต้องตายอย่างไร้ที่ฝัง ข้าย่อมไม่ปล่อยเขาแน่ ส่วนเจ้า…” เฟ่ยเสวี่ยดึงผมนางลากมาอยู่ตรงหน้า “เจ้าคิดว่าเจ้าจะรอดอย่างนั้นหรือ”
ผมของจื่อเยียนถูกกระชากหลุดออกมากระจุกหนึ่ง เจ็บจนสั่นไปทั้งร่าง
แววตาไร้ทางสู้ของนางมองไปที่ชิงหย่วน ลำคอกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ดวงตาขอร้องอ้อนวอน
เคยมีเวลาที่ในหัวใจและสายตาของชายคนนี้มีแต่นาง!
เพื่อปกป้องนาง เขาไม่เสียดายที่ทรยศจวนเฟิงอวิ๋น เพื่อท่องไปทั่วหล้ากับนาง
ดังนั้นเขาในตอนนี้ยังเป็นความหวังเดียวของนาง
นางหวังว่าเขาจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต พานางหนีไปจากที่นี่ ให้นางหลงเหลือศักดิ์ศรีไว้บ้