ภัยหรือไม่ อย่างน้อยพวกเราก็รอดพ้นช่วงวิกฤตไปแล้วต่อไปไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีก”ฟ้าดินสรวลกล่าวเย้ยหยัน “เจ้าลัทธิโม่ เจ้าร่วมมือกับบรรพจารย์ยุทธ์ เหตุใดไม่บอกพวกเรา ตอนท้ายเหตุการณ์ควบคุมไม่ได้อย่างเห็นได้ชัด แม้แต่เจ้าเองก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะเล่นงานพวกเราเช่นนี้ใช่หรือไม่”โม่วั่งนิ่งเงียบ ในใจเขาก็รู้สึกไม่สบายใจจริงๆชั่วขณะนั้น ภายในโถงใหญ่ก็ตกอยู่ในความเงียบผู้สืบทอดแห่งมหามรรคาทั้งสี่ต่างครุ่นคิดกันไปคนละทาง…ภายในมหาพิภพจิตจร มีแนวสันเขาขนาดใหญ่ดั่งมังกรลอยอยู่เหนือมหาสมุทร มองจากระยะไกลแล้วงดงามตระการตา“นึกถึงเมื่อครั้งอดีต โลกเทพยุทธ์ยังไม่มีเจ้าเทพยุทธ์ขณะนั้นมีประมุขยุทธ์คนหนึ่งเสนอให้รับตระกูลต่างๆ เข้ามาทำงานให้โลกเทพยุทธ์ และข้าผู้ก่อตั้งเผ่าเยี่ย เป็นคนแรกที่ปฏิเสธการเป็นเจ้าเทพยุทธ์…”บรรพจารย์เผ่าเยี่ยนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ เล่าถึงความรุ่งโรจน์ในอดีตด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมจังหวะเบื้องหน้าเขา มีผู้บำเพ็ญเซียนหนุ่มสาวจำนวนมากรวมตัวกัน แม้แต่ปีศาจน้อยก็มีอยู่ด้วยไกลออกไป หลี่ว์เสินโจวและเยี่ยจ้านยืนอยู่ด้วยกัน มองภาพเหตุการณ์นั้นเงียบๆ อยู่เนิ่นนาน“นั่นคือบรรพจารย์เผ่าเยี่ยหรือ เหตุใดถึง…”หลี่ว์เสินโ
