างเคย
แต่หากจ้าวเย้าไม่อาจให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับนาง เช่นนั้นความสงสัยของนางก็จะแตกรากอยู่ในใจ มีสักวันก็จะเติบโตขึ้นเป็นต้นไม้ใหญ่!
หงอวี้มองท้องใหญ่อ้วนน่าเกลียดของจ้าวเย้า กลั้นความรู้สึกสะอิดสะเอียนไม่อยู่แทบจะอาเจียนอาหารค่ำออกมา
“คุณหนูของข้าชอบเจ้าอย่างนั้นหรือ”
“เจ้าหุบปาก!” จ้าวเย้าสองตาแดงก่ำมองหงอวี้ “ข้าไม่รู้ว่าทำไมเจ้าถึงเป็นสาวใช้ของเฟิงหรูชิงไปได้ แต่เจ้าบอกว่าตัวเองเป็นผู้พิทักษ์ของจวนเฟิงอวิ๋น ข้าไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด ข้าไม่เพียงไม่เชื่อ ยังจะไปบอกผู้เฒ่าจวนเฟิงอวิ๋นด้วย เจ้ารอให้จวนเฟิงอวิ๋นไล่ฆ่าเถอะ!”
ถูกแล้ว ผู้พิทักษ์จวนเฟิงอวิ๋นไม่อาจเป็นสาวใช้ของเฟิงหรูชิง
หากสาวใช้ผู้นี้อยู่ภายนอกทำให้ชื่อเสียงจวนเฟิงอวิ๋นเสื่อมเสีย ถูกรับรู้เข้า ไม่ว่านางหรือเฟิงหรูชิงล้วนต้องตายโดยมิต้องสงสัย!
ในเวลานี้เอง…เบื้องมีเสียงชราส่งมา น้ำเสียงนั้นทิ่มแทงเย็นชาคล้ายหนามคม
“จวนเฟิงอวิ๋นของข้าคิดไล่ฆ่าใคร ถึงคราวสำนักกรงเล็บอินทรีสอดมือตั้งแต่เมื่อไรกัน”
สำหรับจ้าวเย้าและเฟ่ยเสวี่ยแล้วน้ำเสียงนี้ไม่ใช่คนอื่น
พวกเขาอดไม่ไหวหันไปดู พลันเห็นผู้เฒ่าชราสวมชุดยาวสีเทาเดินเข้ามา
ฝีเท้าราวสายลม ร่างกาย
