ี่สำคัญก็คือ เขาถูกศิษย์เฝ้าประตูของสำนักกรงเล็บอินทรีขวางเอาไว้!
“ไสหัวไป ข้าคือเจ้าสำนักของพวกเจ้า ใครสั่งให้พวกเจ้าขวางข้า” จ้าวเย้าบังเกิดโทสะ สีหน้าอำมหิต ไม่มีความอ่อนโยนเหมือนวันก่อนอีก
ศิษย์เฝ้าประตูค่อยจำคนตรงหน้าได้ เขาตกใจถอยไปสองสามก้าว รีบคุกเข่า “ท่านเจ้าสำนักไว้ชีวิตด้วย เมื่อ…เมื่อครู่ศิษย์ดูไม่ออก ขอโปรดไว้ชีวิตด้วย”
จ้าวเย้าตวาดด้วยโทสะ “รีบไสหัวไป!”
ไม่ง่ายเลยที่เขารอดชีวิตหนีกลับมาจากป่าแห่งสัตว์วิเศษได้ ผลคือถูกศิษย์เฝ้าประตูขวางเอาไว้อีก
ยังมีเจ้าสำนักคนไหนที่น่าอดสูเช่นเขาบ้าง
จ้าวเย้าเข้าใจดีว่าไม่อาจลงโทษศิษย์ด้วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ มิฉะนั้น ภาพลักษณ์ที่เขาตั้งใจสร้างขึ้นต่อหน้าเฟ่ยเสวี่ยก็หมดสิ้นแล้ว!
อาจเป็นเพราะอีกประเดี๋ยวอาจได้พบเฟ่ยเสวี่ยผู้เป็นภรรยา จ้าวเย้าจึงรีบจัดผมเผ้า สาวเท้ากว้างเดินเข้าประตูไป
ศิษย์เฝ้าประตูมองเงาร่างจ้าวเย้าที่ห่างออกไป ร้องเพ้ยคำหนึ่ง ถ่มน้ำลายลงพื้น “ก็คือพวกเกาะผู้หญิงกิน อาศัยภรรยาถึงได้มีทุกวันนี้ ก่อนหน้าข้ายังเห็นเขาลูบก้นศิษย์หญิงคนหนึ่ง ศิษย์คนนั้นเป็นเด็กใหม่เพิ่งมา กำลังอ่อนด้อย พูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อ ถึงได้กล้ำกลืนโทสะเอาไว้”
พวกสารเลวขนานแท้!
ศิษย์อีกคนรีบส่งสายตามาทันที “เจ้าหยุดพูดได้แล้ว หากเขาได้ยินเข้า ชีวิตพวกเราคงไม่เหลือ!”
เมื่อได้ฟังคำเตือนของสหาย ศิษย์ผู้นั้นมิได้เอ่ยต่อ สายตาที่มองจ้าวเย้าเต็มไปด้วยค
