นเสียนยืนอยู่ข้างกายเฟิงหรูชิงตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ เดินติดตามนางไปนอกเขตป่าแห่งสัตว์วิเศษ
จิ่วหมิงยืนมองทิศทางที่สองคนเบื้องหน้าเดินไปอย่างเงียบๆ กลับไม่เดินตามไป ทว่ามุ่งไปอีกทิศทางหนึ่ง…
บรรดาคนในกรงต่างถูกขังไว้ภายใน สายตาทอแววสิ้นหวัง
เพราะพวกเขาเข้าใจดีว่า ครั้งนี้จบเห่แล้วจริงๆ !
“เจ้าดำ” ฝูเฉินหันไปมองมังกรดำ “ปีนั้นเจ้ามีชีวิตรอดมาได้อย่างไร”
เพื่อปกป้องพวกเขา มังกรดำสละชีวิตอยู่ที่พรรคเภสัชเทพ กลายเป็นพลังฟ้าสลายไปในอากาศ
“พันปีผ่านไปแล้ว ทำไมเจ้ายังโง่แบบนี้อยู่อีกเล่า” มังกรดำหัวเราะ “ข้าเกิดจากพลังฟ้าดิน ตายแล้วก็กลายเป็นพลังฟ้าดิน แต่ขอเพียงให้เวลาข้า ข้าก็จะกลับมาได้อีกครั้ง! ก็แค่ทุกอย่างกลับมาเริ่มต้นใหม่เท่านั้นเอง สรุปแล้วก็คือ เดิมทีข้าไม่มีวันตายไม่แตกดับ!”
“อ้อ”
ฝูเฉินหลุบตาลง “ท่านแม่คือจักรพรรดิ์ที่เก้าจริงหรือ งั้นท่านพ่อเป็นคนผู้นั้นใช่หรือไม่”
“ตอนนั้นพวกเจ้าอายุยังน้อย ดูนางไม่ออกก็ปกติ แต่สำหรับข้าแล้ว นางคือทุกสิ่งของข้า! ชีวิตของข้า ชาตินี้ภพนี้ ข้าไม่มีทางลืมนางได้อย่างเด็ดขาด!” สายตามังกรดำทอประกาย แค่คิดถึงหนานเสียน มันก็แค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “แต่ที่ข้าคิดไม่ถึงก็คือ นางยังคงถูกผู้ชายคนนี้ล่อลวงไปแล้ว!”
ฝูเฉินใจสั่นระริก
“เป็น…เป็นเขาจริงหรือ”
ถึงเมื่อหนึ่งพันปีก่อนฝูเฉินไม่เคยพบอีกฝ่ายมาก่อน แต่ก็ได้ยินจักรพรรดิ์ที่เก้าพูดถึงนับครั้งไม่ถ้วน
บุรุ
