นชิงเอ๋อร์ของเขา!
“จวนองค์หญิงอะไร ข้าไม่รู้เรื่อง!” สีหน้ามู่หย่งเปลี่ยนไปกัดฟันเอ่ย “คุณชายหนานเสียน ช่วงนี้นายท่านสุขภาพไม่ดีนัก มีเพียงเนื้อมังกรดำเท่านั้นที่สามารถบำรุงได้ หรือว่าเจ้า…อยากจะมองดูนายท่านป่วยนอนติดเตียงต่อหน้าต่อตา?”
มิน่านายท่านรองจึงให้เขาผลักเรื่องนี้ไปที่นายท่าน ที่แท้นายท่านรองก็รู้แต่แรกว่าคุณชายหนานเสียนก็อยู่ด้วย!
เป็นความจริง หากให้หนานเสียนรู้ว่าเอามังกรดำกลับไปให้ชิงเยียนฮูหยินเขาต้องขัดขวางแน่ มีเพียงแต่ใช้นายท่านเป็นข้ออ้างเขาจึงจะยอมหลีกทาง
“อื้อ”
น้ำเสียงของหนานเสียนนิ่งเรียบ ไม่มีคลื่นใดในดวงตา
มู่หย่งถอนหายใจโล่งอก ดูเหมือนว่าใช้นายท่านเป็นข้ออ้างจะมีประโยชน์มากจริงๆ
ทว่าวินาทีต่อมาสีหน้าของเขาก็ต้องแข็งทื่อ
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าต้องการให้ทำให้เขาพิการก่อนค่อยฆ่าหรือฆ่าก่อนเลย?”
“หนานเสียน!” มู่หย่งโมโหกัดฟันแน่น “นี่เจ้าไม่รู้ว่านายท่านป่วยงั้นหรือ? ความกตัญญูของเจ้าเล่า? อีกทั้งข้าเป็นลุงสองของเจ้า นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าทำกับข้าเช่นนี้?”
สายตาสงสัยของเฟิงหรูชิงหันไปมองหนานเสียน
หนานเสียนยังคงกอดนางไว้ในอ้อมแขนเช่นเดิมเอ่ยออกมาเสียงเรียบ “ข้าไม่รู้จักเ
