เช่นนี้? แม้แต่ในฝันก็เป็นเจ้าที่ทิ้งข้าไปก่อน ข้าไม่อยากเสียเจ้าไปแม้แต่ในความฝัน ข้าไม่กินไม่ดื่มบีบบังคับตัวเองให้ตื่นขึ้นมา ยังดีที่ข้าในความฝันถึงจุดสิ้นสุดในชีวิตข้าจึงตื่นขึ้นมาในที่สุด และข้าก็ได้พบเจ้าอีก”
“จิ๋วจิ่ว ข้าไม่ให้เจ้าจากข้าไปอีกแล้ว ชีวิตนี้ล้วนไม่มีวัน!”
…
มือเฟิงหรูชิงปิดดวงตาของมังกรดำเอาไว้ หัวตาของนางมีน้ำตาไหลออกมาสองสายโดยไม่รู้ตัว
ทว่ามุมปากของนางกลับยกยิ้ม
“ต้าฮุย?”
สีหน้ามังกรดำบึ้งตึง “ข้าคือต้าเฮย จิ๋วจิ่วเจ้าลืมข้าแล้วจริงหรือ? ชื่อของข้าเจ้าก็เป็นคนตั้งนะ”
“ต้าฮุย?”
“ข้าคือต้าเฮยจริงๆ ไม่ใช่ต้าฮุย นั่นเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น”
“ต้าฮุย”
ประโยคสุดท้ายนี้มั่นใจเป็นอย่างยิ่ง
ในที่สุดเฟิงหรูชิงก็ยื่นมือของนางออกไปกอดรัดมังกรดำแน่น
ดีจริง
เช่อเอ๋อร์มาแล้ว เจ้าก็มาแล้ว!
คนในครอบครัวสองคนที่ข้ารักที่สุดในหัวเซี่ย!
“ท่านพี่ฝูเฉิน ท่านแม่ร้องไห้หรือ? เพราะเหตุใดกัน?” ชิงหานหันไปทางฝูเฉิน นางกัดริมฝีปากแน่นในใจรู้สึกไม่ดี
นางไม่อยากให้ท่านแม่ร้องไห้
ท่านแม่…ควรจะยิ้มอยู่ตลอด
ฝูเฉินมองนาง “เจ้าไม่อยากคุยกับข้าไม่ใช่หรือ?”
ชิงหานเอ่ยขึ้นฉับพลันทันที “อ้อ ข้าลืมไป”
