มนั้นกลับแฝงด้วยการสังหาร
“ดังนั้นก็ไม่มีทางเลือก ข้าคงต้องอยู่กับเจ้า”
จิ่วหมิงยิ้มอย่างจนใจ นางหนูนี่ข้ออ้างเยอะเสียจริง
หากนางอยากไปมีวิธีไปอยู่แล้ว
ทว่า…
“เจ้าจะอยู่ก็ไม่เป็นไร เจ้าไปยืนดูอยู่ข้างๆ ดูว่าข้าจะระบายอารมณ์แทนเจ้าอย่างไร” จิ่วหมิงยื่นมือไปลูบศีรษะเฟิงหรูชิง
มุมปากเฟิงหรูชิงแข็งค้าง ครั้งนี้ไม่ได้ปัดมือจิ่วหมิงออกเพียงแต่จัดทรงผมเล็กน้อย แสร้งทำเป็นจริงจัง “อย่าแตะต้องผมของข้า”
“ไม่เป็นไร หากยุ่งแล้วกลับไปข้าจะทำผมให้เจ้าดีหรือไม่?” จิ่วหมิงยิ้ม
เฟิงหรูชิงยกยิ้ม “เช่นนั้นก็ช่างมันเถอะ เจ้าไม่ใช่กั๋วซือของข้าเสียหน่อย ข้าไม่ต้องการ”
“เจ้าชอบเขามาก?”
“อื้อ” เฟิงหรูชิงยิ้มบาง “ข้าชอบคนรูปงาม แต่ว่าที่ชอบกว่าคนรูปงามก็คือกั๋วซือ”
