าตระกูลมู่มาก็เป็นเช่นนี้ ทุกสิ่งที่ท่านแม่ชอบหนานซู่อีจะต้องแย่งชิง ที่ข้าอยากได้หนานเสียนก็ต้องคิดหาร้อยพันวิธีเอาไป! พวกเรากับเขามีความแค้นใดกันแน่เขาจึงได้พุ่งเป้ามาที่พวกเราแม่ลูกเช่นนี้?”
ทุกประโยคของมู่ซีแฝงด้วยความรู้สึกอยุติธรรม นัยน์ตานั้นเต็มไปด้วยความแค้นเคือง
มู่หลิงชะงักหน้าตาถมึงทึงลง “ซู่อีก็เป็นแม่ของเจ้า วันหลังห้ามเอ่ยชื่อนางตรงๆ อีก!”
ลมหายใจมู่ซีติดอยู่ในลำคอจะเข้าก็ไม่เข้าออกก็ไม่ออก แววตาแฝงด้วยความโหดเหี้ยม
ซู่อีและหนานเสียนสองแม่ลูก…ปล่อยเอาไว้ไม่ได้!
สองคนนี้เป็นภัยกับเขามากเกินไป! ตำแหน่งตระกูลมู่จะต้องเป็นของเขาใครก็ห้ามแย่ง!
“ไปเถอะ”
มู่หลิงหมุนตัวเดินออกไปด้านนอกสระน้ำ
เขายังไม่ทันเดินไปถึงด้านนอกสระก็เผชิญหน้ากับร่างหนึ่ง
มู่หลิงเห็นคนงามจนชินแล้ว ทว่าเขาต้องยอมรับว่าหญิงสาวผู้นี้งดงามยิ่งนัก
ความงามของนางไม่เหมือนความงามที่อ่อนแอของหญิงทั่วไป และไม่ใช่ความงามเรียบง่ายสง่างามแบบซู่อี แต่กลับงามอย่างเอาแต่ใจไร้เหตุผล เหมือนกับกษัตริย์ที่ยังคงยิ่งทะนงสง่างามได้แม้อยู่ท่ามกลางวีรบุรุษมากมาย งามอย่างก้าวร้าวเป็นอย่างมาก
ทว่า…
ต้นเหตุที่ทำให้มู่หลิงหยุดคือหญิงผู้นี้
