ของไปเรื่อยอีกแล้ว
คนอื่นต่างแข็งทื่อ พวกเขามองเจ้าสำนักผีเสื้อที่ตายจนไม่รู้จะตายอย่างไรชะงักค้าง แล้วจึงเบนสายตาไปที่ชิงหาน ความหนาวเหน็บจากปลายเท้าเข้าสู่หัวใจ หนาวจนพวกเขาตัวสั่น…
โลกทั้งใบก็เงียบลงด้วยเหตุการณ์นี้
จื่อเยียนกำหมัดแน่นความตื่นตระหนกฉายชัดในสายตาของนาง แม้แต่ลมหายใจก็ยังหนักหน่วง
ส่วนลึกในดวงตามีความหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
หนี!
ใช่แล้ว หนีตายในตอนนี้สำหรับจื่อเยียนแล้วเป็นเพียงหนทางเดียว!
นางไม่กล้าอยู่ต่อ อาศัยข้อที่นางทอดทิ้งน่าหลานจิ้ง เฟิงหรูชิงต้องไม่มีทางปล่อยนางไปแน่!
ดังนั้น เท้าของจื่อเยียนก็ก้าวถอยหลังในทันที กำลังคิดจะอาศัยตอนที่ทุกคนไม่ทันสังเกตเห็นนางหลบหนี ทว่าในตอนนี้เองในป่าเขาที่ไม่ไกลออกไปนักก็มีเสียงมังกรคำรามฟ้าสั่นแผ่นดินสะเทือน
ภายใต้เสียงร้องของมังกรเหล่าสัตว์วิเศษทั้งหมดในป่าสัตว์วิเศษล้นขดตัวหมอบลงกับพื้น ราวกับคำนับสถานที่ใดที่หนึ่ง
นี่ก็คือราชาแห่งป่าสัตว์วิเศษที่แท้จริง!
คำรามหนึ่งครั้งแผ่นดินสะเทือน!
“ท่านพี่ฝูเฉิน!” ดวงตาโตของชิงหานแฝงด้วยความไม่เข้าใจ “คือมะหมาใช่หรือไม่?”
ร่างเล็กๆ ของฝูเฉินสั่นเทา ใบหน้าเล็กของเขาอ่อนเยาว์ ดวงตาคู่สวยก
