!”
ชิงซานร้องตะโกนด้วยความโกรธ ต่อยหมัดเข้าที่ตัวของต้นไม้ปีศาจ
ตัวต้นไม้ปีศาจสั่นเล็กน้อยแต่กลับรัดชิงซานไว้แน่นเช่นเดิมไม่ให้เขาขยับแม้แต่น้อย
เสือโคร่งตัวนั้นที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว ภายใต้สายตาตื่นตกใจของชิงซาน คมเขี้ยวกัดเข้าที่คอของเขาเข้าอย่างจัง
ชิงซานคิดอยากสลัดให้หลุด ทว่าพละกำลังของต้นไม้ปีศาจมีมากเกินไปเขาไม่อาจขยับตัวได้เลย ได้แต่มองดูเสือโคร่งกัดเขาต่อหน้าต่อตา สุดท้ายเลือดสีแดงสดก็ไหลทะลักออกจากคอย้อมเสื้อผ้าของเขา
ดวงตาของเขาค่อยๆ หลับลง สูญเสียลมหายใจทั้งหมดไปอย่างช้าๆ…
“ท่านแม่”
ชิงหานดึงมือเฟิงหรูชิงมองนางตาปริบๆ “ข้าต้องไปช่วยหรือไม่?”
เฟิงหรูชิงส่ายหน้า “ยังไม่ต้อง ความโกรธแค้นของพวกมันจำต้องระบาย หากพวกมันสู้ไม่ไหวค่อยลงมือ”
“ค่ะท่านแม่”
ชิงหานยืนอยู่ด้านข้างอย่างเชื่อฟัง น่ารักว่านอนสอนง่าย
………………….
[1] หญิงโสเภณี
