ตอนที่ 613 ความเสียใจของชิงหย่วน (6)
“ท่านแม่ เป็นป้าคนชั่ว”
ชิงหานหันไปก็เห็นจื่อเยียนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
ในตอนนี้สีหน้าจื่อเยียนซีดขาวริมฝากสั่นน้อยๆ นัยน์ตาของนางแฝงด้วยความตื่นตระหนกต้องการปกปิดตัวเอง
ทว่าเฟิงหรูชิงสังเกตเห็นนางแล้ว
สายตาของนางแพรวพราวทิ่มแทงตาทำให้สีหน้าจื่อเยียนยิ่งไม่น่ามองขึ้นไปอีก กำหมัดแน่นบีบบังคับตนเองให้สบสายตากับนาง
“เจ้าแยกจากชิงหย่วนแล้ว?” เฟิงหรูชิงมองจื่อเยียนที่ขยับเข้าใกล้จ้าวเย้ามุมปากยกยิ้มเย็น
เหตุการณ์เช่นนี้นางคาดการณ์ไว้นานแล้ว
ทันทีที่ความสามารถถดถอยจื่อเยียนจะต้องแยกจากเขา
เพียงแต่นางคิดไม่ถึงว่าจะรวดเร็วเช่นนี้ อีกทั้งยังหาคนใหม่ได้เร็วถึงเพียงนี้
บางทีครั้งนี้…ชิงหย่วนอาจจะมองนางได้อย่างชัดเจนแล้ว ไม่เสียแรงที่เสด็จแม่เคยบ่มเพาะเขา
สีหน้าจื่อเยียนซีดขาวราวหิมะ
นางสังเกตเห็นว่าจ้าวเย้าที่เพิ่งหลบเขี้ยวเล็บสัตว์วิเศษ ใช้สายตาสงสัยมองมายังนางแล้ว
“เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าเด็กหนุ่มเมื่อครู่คอยตามราวีเจ้าไม่หยุดไม่ใช่หรือ? นางบอกว่าเจ้าแยกจากเขาแล้วมันหมายความว่าอย่างไร? เจ้ากับแม่นางผู้นี้ก็รู้จักกันหรือ?”
“ข้าไม่รู้จักนาง!” จื่อเยียนร้องเสียงแหลมกัดริมฝีปากแ