ฮูหยินประมุขพรรครู้เข้า
ดังนั้นนี่ทำให้จื่อเยียนอัดอั้นตันใจ จนถึงขนาดแค้นฮูหยินประมุขพรรคที่ไม่เคยพบมาก่อนผู้นั้น
หากไม่ใช่เพราะการมีอยู่ของฮูหยินประมุขพรรคผู้นี้…นางก็ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ไร้ชื่อไร้ตำแหน่ง
“จ้าวเย้า เจ้ารู้ดีอยู่แท้ๆ ที่นี่มีเพียงเสือโคร่งตัวนี้เท่านั้นที่แข็งแกร่ง ไม่สู้ยกเสือโคร่งให้ข้า ตัวอื่นๆ ข้าไม่เอา” ชิงซานประมุขพรรคชิงยิ้มเย็น มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ย
ในสายตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก
จ้าวเย้าขมวดคิ้ว “เสือโคร่งตัวนี้ข้าต้องได้! อีกไม่นานก็จะเป็นวันครบรอบวันเกิดของฮูหยินของข้าแล้ว ข้าต้องนำเสือโคร่งไปให้นาง”
ตอนที่จ้าวเย้าพูดประโยคนี้เขาไม่เห็นดวงตาหลุบต่ำของจื่อเยียนที่ฉายแววโหดร้ายแม้แต่น้อย
มีสิทธิ์อะไรภรรยาของเขาได้ครอบครองเสือโคร่งแต่นางกลับคู่ควรแค่ลูกของมัน?
ผู้หญิงคนหนึ่งแม้แต่คุณธรรมความดีงามขั้นพื้นฐานก็ไม่มี แล้วจะยังมีค่าใด..มาแย่งชิงกับนาง?
“ฮ่าฮ่า” ชิงซานหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะยังคิดถึงภรรยาคนนั้นอีก ตอนแรกเจ้าพเนจรอยู่ข้างนอกถูกประมุขพรรคกรงเล็บอินทรีนำตัวกลับมา ให้ข้าวให้อาหารกับเจ้าแล้วยังสอนวรยุทธให้กับเจ้า ใครจะรู้ว่าหลังจากเขายกตำแ
