กเขาเองก็รู้ในข้อนี้ เพียงแต่ว่า…หลายปีมานี้เพราะการมีอยู่ของเจ้าแห่งสัตว์พวกเขาจึงไม่สามารถล่าสัตว์วิเศษได้ป่าสัตว์วิเศษได้ อย่างมากก็จับที่รอบนอกไปบ้าง”
จงฝูเงียบไปสักพักก่อนจะเอ่ยต่อ “หลังจากมังกรดำตัวนี้ก้ามข้ามขั้น ไม่รู้เกิดเรื่องอะไรขึ้นจึงค่อนข้างอ่อนแอ แต่มันก็ยังกล้าก่อความวุ่นวายทำให้กองกำลังต่างๆ ร่วมมือกันคิดจะฆ่ามังกรดำ หากมังกรดำตายป่าสัตว์วิเศษก็จะกลายเป็นแผ่นดินของมนุษย์ สัตว์วิเศษจะกลายเป็นสัตว์เลี้ยง และเครื่องมือ”
ดังนั้น พวกเขาพรรคเภสัชเทพไม่มีความจำเป็นจะต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวแม้แต่น้อย
“ข้าเข้าใจแล้ว”
ผู้อาวุโสคำนับเอ่ยด้วยความเคารพ “แต่ว่า เรื่องกู้เจิ้นหยางไม่ต้องแก้แค้นให้เขาจริงหรือ?”
พูดถึงกู้เจิ้นหยางสีหน้าของจงฝูก็เปลี่ยนไป “เจ้าสารเลวสมควรตายนั่น ครั้งก่อนข้าก็ลงโทษเขาไปแล้วยังกล้าเสี่ยงลงมือกับโลกปุถุชน! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องแก้แค้นให้เขา? ไปแก้แค้นกับใคร? หากเจ้าสามารถฆ่าหนานเสียนได้เจ้าก็ไป อย่างไรข้าก็ไม่ไป”
หากเปลี่ยนเป็นคนธรรมดา เขาไม่มีทางปล่อยให้คนคนนั้นมาวางอำนาจอยู่เหนือหัวพรรคเภสัชเทพแน่
ทว่าพลังที่หนานเสียนแสดงออกมาทำให้แม้แต่เขายังตื่นตระหนก
ยังจะไป
