บินเตลิดสุนัขวิ่งพล่านเป็นแน่
“ที่จริง ไม่ว่าจะถานซวงซวงหรือตระกูลหลิ่ว…เดิมก็สามารถมีชีวิตอยู่ดีๆ ได้แท้ๆ พรสวรรค์
ถานซวงซวงก็ไม่เลว ความสามารถของหลิ่วฟู่ยงก็ยังอยู่ เพียงแค่เสียสูญเสียหมวกขุนนางไปเท่านั้น เป็นพวกเขาที่ไม่เห็นค่าทำให้บ้านกระสับกระส่ายเช่นนี้”
“เพคะ องค์หญิง” ชิงหลิงจดจำคำพูดของเฟิงหรูชิงไว้ในใจ
องค์หญิงไม่อยากได้ยินข่าวคราวตระกูลหลิ่ว วันหน้า…นางก็จะไม่เอ่ยออกมาอีก
“แต่ว่า…” ชิงหลิงชะงักไปเล็กน้อย มีข่าวหนึ่งที่นางต้องบอกกับเฟิงหรูชิง “ก่อนหน้านี้บ่าวได้ยินคนหอแห่งแรกพูดกันว่า…บอกว่าเจ้าแห่งสัตว์ในป่าสัตว์วิเศษนั่นดูเหมือนจะเกิดจลาจล กลุ่มกำลังในโลกสันโดษที่อยู่ใกล้ๆ กำลังหาคนจะไปกำราบเจ้าแห่งสัตว์ตัวนั้น”
ร่างของเฟิงหรูชิงเหยียดตรงขึ้นในทันที “แจ้วแห่งสัตว์ป่าสัตว์วิเศษตัวนั้น? ในป่าลึกหรือ?”
เจ้าแห่งสัตว์ในป่าวิเศษมีอยู่ไม่น้อย
อย่างเช่นหมีหนึ่ง เป็นเจ้าแห่งสัตว์วิเศษรอบนอกสุด
เพราะบริเวณรอบนอกสุดไม่มีสัตว์ตัวใดเอาชนะมันได้ ทว่าหากเดินเข้าไปข้างในพลังของหมีหนึ่งก็ไม่พอให้ชายตามองแล้ว
ทว่า…
สามารถทำให้โลกสันโดษยื่นมือเข้ามาได้คงมีแต่…ตัวที่อยู่ข้างในสุดตัวนั้น?
“ใช่แล้ว
